پایان نامه کارآمدی و موزه ها

دانلود پایان نامه
  • (همان: 2216/1)
    “سخن سنج” ترکیب شیوا و دلنشینی ست که فردوسی برای هر فرزانه ی سخندانی به کار برده است.
    «سنجیدن سخن» ما را با ارزش والای سخن بیش از پیش آشنا می‌کند. فردوسی، تنها سخن گفتن را هنر نمی‌شمارد بلکه اصل را بر خردورزی می‌نهد و می‌گوید اگر خرد حکم کند که باید خاموشی گزید، آن خاموشی به مراتب از سخن گفتن بهتر است:
    نبینی که موبد به خسرو چه گفت
    سخن، گفت ناگفته چون گوهر است

  • چو از بند و پیوند یابد رها
    بدانگه که بگشاد راز از نهفت
    کجا نابسوده به سنگ اندر است
    درخشنده مُهری بود بی بها
    (شاهنامه، 1368: 217/2)
    کلام حکمت‌آمیز موبد در حضور خسرو، توصیه و سفارش به سکوت است. به نظر موبد، سخن ناگفته مانند گوهری گران‌بهاست در دل سنگ که دست بشر آن را لمس نکرده است. گفتار شایسته بر زبان نیامده را چون گوهری می‌داند گران‌بها در دل سنگ. سپس می‌گوید اگر این گوهر اندیشه به صورت گفتار درآید امّا در بر زبان راندنش به کمال اندیشه نشود، آن سخن، ارج و بهایی ندارد. اما اگر سخنی از سرِ اندیشه بازگو شود، هنر است. گویی هنری را آشکار کرده ای. بر گشودن زبان هنر ، یعنی زبانی که سخنان چون گوهر بازگو می کند. بنابراین بزرگ‌ترین آموزه اخلاقی فردوسی در سخن سرایی، به کار بستن خرد است. خردورزی، نهاد سخن گفتن است و به جای پشیمانی، آرامش برای سخن‌گو به ارمغان می‌آورد:
    سخن چون برابر شود با خرد
    روان سراینده رامش برد
    (همان: 6/3)
    همه سخته باید که راند سخن
    که گفتار نیکو نگردد کهن

    مطلب مشابه :  پایان نامه با موضوع توسط نرم افزار و نرم افزار

    (شاهنامه، 1368: 202/7)
    “سخته راندن سخن” ترکیبی است که شاید پیش از فردوسی، شاعران سبک خراسانی بکار نگرفته باشند.
    “سخته” صفت مفعولی است از “سختن” ] =سنجیدن[ و سختگی سخن است که سخن را نرم، شیوا، پر مهر و در نتیجه مایه ی آرامش و خوشی می کند.
    4-2-5- سخن سرآمد نیکیهاست:
    اگر باز هم آموزه های اخلاقی شاهنامه را حول محور سخن جویا شویم، کار گزاف و نابجایی نکرده ایم.
    دلارای با نام و با رای شرم
    سخن گفتن خوب و آوای نرم
    (همان: 8/7)
    بیت بالا طیفی از هنر است که در وجود هنرمند سخن‌گو، تجلّی می‌یابد. دیگر از این بهتر نمی‌توان داد سخن داد! هم دلاراست ، هم نام آور و اندیشمند و شرمگین. شایسته سخن و نرم آوا.در میان برجستگی های بالا که به عنوان آموزه و نکته برای سخن گو،سرآمدند شرمگین بودند شاید در ذهن برخی، نقیصه باشد و برای سخن‌گو که باید در برابر جمع درس وقار و شایستگی بدهد شرم داشتن، اُفت و ناکارآمدی محسوب شود اما چنین نیست! منظور از شرم، سپردن راه وقار و متانت و به دور بودن از سبکی و شتابزدگی ست. شرم همراه با طمأنینه، نه خودباختگی و شرمی که باعث عدم ادای مقصود باشد. حتی آموزه می‌دهد که اگر دشمن یا مخاطب ناسزا گفت، تو ناسزا نگو امّا به سخنش توجّه نکن:

    این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.