پایان نامه درباره چهارمحال و بختیاری و ارزشهای اقتصادی

دانلود پایان نامه

3_3_1_2:طول و عرض جغرافیایی
قدما اصفهان را بر حسب طول و عرض از اقلیم سوم گرفته اند.طول آن را از جزایر خالدات (عوم)و عرض آن را از خط استوا(لب)ذکر کرده اند.طول و عرض جغرافیایی آن بر حسب اندازه گیری بین المللی امروز از این قرار است:طول شرقی آن از نصف النهار گرینویچ 51 درجه و 39 دقیقه و 40 ثانیه و عرض شمالی آن از خط استوا 32 درجه و 38 دقیقه و 30 ثانیه است.ارتفاع اصفهان از سطح دریا بین 1475 تا 1584 متر ضبط شده است.حداکثر ارتفاع استان اصفهان در شهرکرد 2066 متر و حداقل آن در یزد 1233 متر است.جلگه ی اصفهان در حدود 300 متر از تهران بلندتر است و اختلاف ساعت آن با تهران 20 ثانیه است.(هنرفر. 1383. 3)

  • 3_3_1_3:آب و هوا
    شهر اصفهان در جلگه واقع شده است.زمین ها ی آن رسی است و در نقاط مختلف آن، از 75 سانتیمتر تا یک متر و نیم به طور متفاوت، به قشری محکم از رس می رسدکه سخت و غیر قابل نفوذ است.پی منازل و ساختمان های معمولی بر روی همین قشر رس بنا می شود.دیوارهای گلی قدیمی، که حصار باغ های داخل و خارج شهر را تشکیل می دهد، بر روی همین قشر رس ترکیب شده که بعضی از آنها حتی چند صد سال دوام کرده است.خشت خامی که از این گل رس ساخته می شود، به اندازه ی آجر پخته استحکام دارد و در بیشتر بناهای قدیم چندین صد سال دوام کرده است.دوام نوع مخصوصی از این خشت خام در آثار کهن آتشگاه حتی به دو هزار سال می رسد.رشته کوههای محلی اصفهان در اطراف شهر، از غرب و جنوب به سمت شرق کشیده شده و با ارتفاع یکنواخت و بریدگی های قله های آن ها، هماهنگ با آثار تماشایی داخل شهر منظره ای طبیعی و تماشایی به وجود آورده است.منظره ی زیبای کوه های اطراف اصفهان، از فراز عمارت عالی قاپو در میدان نقش جهان و از قله ی کوه آتشگاه بخوبی نمودار می شود.چون غیر از نواحی نجف آباد و دهستان های برخوار و کوهپایه، سایر بخش های اصفهان در کنار رودخانه ی پربرکت زاینده رود واقع شده و به واسطه ی وفور درختان و بخار آبی که از زاینده رود متصاعد می شود، دارای آب و هوای معتدل و فصول چهارگانه ی منظم است.شمال اصفهان تا 90 کیلومتر باز است و بادهای خنک شمالی از این طریق می وزد؛اما جنوب آن از سه کیلومتری بسته می شود.و چون جنوب و غرب آن کوهستانی و شمال و شرق آن جلگه است، دارای اختلاف هوا و بارندگی است.(همان.11)
    به طور کلی در هر موقع از سال در این شهر وزش باد جریان دارد، ولی عموما بادها از سمت جنوب غربی می وزند و به این علت است که ابر باران نیز از همین سمت نمایان می شود.بادهای موسمی اصفهان، که از مغرب به مشرق می وزد، در دو موقع از سال شروع می شود.یکی از نیمه ی اول اسفند تا نیمه ی اول اردیبهشت که بادهای سرد می وزد و دیگری از اوایل شهریور تا اواسط مهر که بادهای خزانی نسبتا گرم می وزد.در بعضی از سال ها شدت فشار و سرعت باد زیادتر از حد معمول می شود، ولی کمتر شنیده شده است که بادهای شدید در اصفهان خساراتی به بار آورده و زندگی مردم را فلج کرده باشد.(همان. 12)
    طبیعت اصفهان در دو زمان جلوه ی خاص دارد:یکی در ماه اردیبهشت، که از لحاظ سر سبزی و خرمی مزارع و باغ ها مانند بهشت می شود و این جلوه گری در اواخر اردیبهشت و اوایل خرداد با ظاهر شدن گل های سرخ به کمال اعتبار خود می رسد، ودیگردر اواخر مهرماه، که برگ درختان طلایی رنگ می شود و جلوه ی خزانی اصفهان آغاز می گردد.(همان.13)
    3_3_1_4:درجه حرارت و میزان بارندگی
    حداکثر درجه حرارت اصفهان، در تابستان در اول مغرب و در سایه ی بعد از ظهر، به 30 درجه ی سانتیگراد می رسد و حداقل آن، در بعضی سال ها ده درجه زیر صفر است.گرمای تابستان طاقت فرسا نیست و به علت وفور آب و درختان فراوان، بدون احساس ناراحتی قابل تحمل است.هوا در اغلب شب های تابستان خنک است و خوابیدن در هوای آزاد بدون پوشش کافی امکان پذیر نیست.در فصل زمستان هوا بندرت سرد می شود و معمولا معتدل است.به طور استثنا در زمستان هایی که تمام فلات ایران در معرض جریان هوای بسیار سرد قرار می گیرد، اصفهان هم به شدت سرد می شود؛به هر حال سرمای آن غیر قابل تحمل نیست.(همان.14)
    بارندگی در اصفهان منحصر به فصل زمستان است و در پاییز و بهار بندرت بارندگی اتفاق می افتد و اگر در بهار ابرهایی در آسمان ظاهر شود، با بادهایی که در این فصل می وزد پراکنده شده و مانع بارندگی می شود.میزان بارندگی سالیانه در اصفهان زیاد نیست و متوسط ارتفاع باران، که از آبان تا اواخر اردیبهشت در این شهر می بارد، بین 100 تا 150 میلیمتر بیشتر نیست.در بعضی از سال ها از 30 تا 40 میلی متر هم تجاوز نمی کند و روی هم رفته خشکسالی بیش از سال های مرطوبی است.اما میزان بارندگی در ارتفاعات مغرب اصفهان، که سرچشمه ی زاینده رود است، خیلی بیشتر است.زردکوه، کوهرنگ و سایر کوه های بختیاری، معمولا پوشیده از برف است.این کوه ها منبع اصلی آب و سر چشمه ی رودخانه ی اصفهان است.(همان.15)
    3_3_1_5:پستی و بلندی
    اصفهان در مرکز فلات ایران واقع شده و منطقه ای نسبتاً کوهستانی است که از سمت مغرب، در طول دره ی وسیعی که بستر زاینده رود است، به وسیله ی کوه های مرتفع محصور می شود.ارتفاع متوسط آن از سطح دریا 1475 متر و کوه های آن از شمال غربی به جنوب شرقی کشیده شده است.ارتفاع کوه های اطراف اصفهان حدود 3000 متر است.مهم ترین رشته کوه آن در جنوب غربی واقع شده که جنس سنگ های آن آهکی است و نقاط صعب العبور دارد.سرچشمه ی رودخانه های کارون و زاینده رود در این قسمت است.(همان.7)
    سلسله کوه  های منطقه ی اصفهان از زرد کوه بختیاری، که از شعبات کوه های لرستان است،منشعب می شوند.کوه منگشت، به ارتفاع 1500 تا 3000 متر، مانند دیواری ییلاق بختیاری را از قشلاق جدا می کند و شعبه ی آن سبزکوه، بین پشتکوه و چهارمحال قرار دارد.ارتفاع کوه های فریدن دو تا سه هزار متر است که به موازات یکدیگر مانند پنجه ای از جنوب به شمال امتداد یافته و به کوه های خوانسار می پیوندند.کوههای کرون، در مغرب اصفهان، از مغرب به مشرق امتداد دارند و فاصله ی آنها به طور متوسط از 24 تا 30 کیلومتر است.بدنه ی کوه های این قسمت عاری از آب و درخت است و فقط در چند نقطه آب و درختی مشاهده می شود.دالان کوه حد غربی ناحیه ی کرون را تشکیل می دهد.از شاه کوه لنجان، که امتداد آن شمالی و جنوبی است، دو رشته کوه از مغرب به مشرق منشعب می شود که جاده ی اصفهان به شهرضا را قطع می کند؛یکی کوه های کلاه قاضی و دیگری کوه های مهیار است که گردنه و تنگه لاشتر و ارچینی در آن واقع است.(همان)
    دنباله ی ارتفاعات شاه کوه لنجان در جنوب اصفهان به دو رشته کوه کم ارتفاع صفه و بابا سعید متصل می شود که جهت آن ها از جنوب به مشرق است.ارتفاع کوه صفه در جنوب شهر اصفهان به 2400 متر می رسد.این رشته کوه، با بریدگی های زیادی که دارد و به علت نزدیکی آن به شهر، بر زیبایی طبیعت اصفهان افزوده است.در 25 کیلومتری شمال غربی اصفهان، کوه های سید محمد واقع شده که از کنار شوسه ی اصفهان شروع می شود و به کوه های کرون و قمیشلو و علوی اتصال می یابد.این کوه دو چشمه ی کم آب دارد؛یکی از آن ها به نام چشمه ی منظر در بین اهالی شهرت دارد و از گردشگاه های شهر به شمار می رود.(همان. 8)
    ارتفاعات شمال اصفهان به منزله ی تپه های خاکی محسوب می شوند که به گردنه ی مادر شاه در سه راه اصفهان به تهران متصل شده و به کوه چاله سیاه در 35 کیلومتری شمال غربی اصفهان ختم می شوند.(همان)
    اندکی دورتر، شمال جلگه ی اصفهان را کوه های نطنز و قرود کاشان محدود می کند و کوه معروف کرکس به ارتفاع 3350 متر به خط مستقیم در 50 کیلومتری شمال اصفهان واقع شده که اغلب از برف پوشیده است و به واسطه ی ارتفاعی که دارد از دور بخوبی نمایان است.(همان)
    3_3_1_6:زاینده رود
    شهر اصفهان در حاشیه ی کویرهای حوزه ی داخلی ایران، بخش مهمی از اعتبار و عظمت اقتصادی، تاریخی، علمی،  هنری و سیاسی خود را مدیون زاینده رود و تداوم جریان و توزیع متناسب آن در سطح شهر بوده است.چه، اصفهان، بدون زاینده رود هرگز قادر نبوده است به چنین ویژگیهایی که در مجموع آن را به«نصف جهان»موسوم نموده است، نایل گردد.
    زاینده رود بطور طبیعی از پای زردکوه بختیاری و هفت تنان و شعب آنها در منطقه شوراب تنگ گزی از توابع استان چهارمحال و بختیاری سرچشمه می گیرد و پس از جذب آبهای جاری بخشهایی از مناطق فریدن و فریدونشهر از استان اصفهان، به سمت شهر اصفهان و در نهایت مرداب گاوخونی، در طول مسیری حدود 360 کیلومتر، از جنوب غربی به سمت مشرق جریان می یابد.حدود یک سوم طول این مسیر، آبگیر و دو سوم آن آبخور رودخانه است.پل زمانخان واقع در جبهه ی غربی شهر سامان، در حد فاصل این دو منطقه احداث شده است.(حسینی ابری. 5.1379)
    مطلب مشابه :  پایان نامه اخلاق و آموزش و فضایل اخلاقی

  • حوزه آبخور زاینده رود از پل زمانخان(105 کیلومتری غرب اصفهان)شروع شده و تا حاشیه ی غربی مرداب گاوخونی(117 کیلومتری شرق اصفهان)در دو سوی بستر رودخانه گسترده شده است.بر اساس ضوابط خاص جغرافیایی، از قرنها قبل هر منطقه از آن سهم مشخص خود را در فصول مختلف سال از آب دریافت می کرده است.(طومار شیخ بهایی. 3.1307)
    سهم شهراصفهان ازآب رودخانه که ازطریق9 نهراصلی وشعب فرعی آنهادرسطح شهرتوزیع می شده است، تا دوران اخیر این شهررابه صورت باغ شهر(وجود 158 باغ و مزرعه ی حقابه دار در شهر و حومه)(همان،15)ومعابر آن رابه صورت کوچه باغها، ودرنهایت یکی ازمطلوبترین سکونتگاههای شهری درخاورمیانه در آورده بود.شهری که به صورت طبیعی با بارندگی متوسط 50 ساله حدود 125 میلی متر و تبخیر متوسط سالانه حدود 3000 میلی متر(حدود 30 برابر بارندگی آن)عملاً در کویر واقع شده است(شفقی. 69.1353)در صورتی که شهرهای مشابه آن دارای چنین امتیازی نیستند.
    3_3_1_7:مادی ها
    کلمه ی مادی در اصفهان اصطلاح محلی است و به معنی نهر آب است.چندین مادی از زاینده رود منشعب می شوند و مزارع و باغ ها و خانه های اصفهان را مشروب می سازند.(هنرفر. 23.1383)مادیهای مشهور عبارتند از:مادی نیاصرم-مادی فرشادی-مادی شاه-مادی فدین-مادی تیران-مادی قمیش-مادی عبدالله خان-مادی نایج-مادی شایج و جوی سیاه.که دارای ارزشهای اقتصادی،اجتماعی و اکولوژیک(محیط زیست)می باشند.
    این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.