پایان نامه درباره مسجد شیخ لطف الله و میدان نقش جهان

دانلود پایان نامه

2_هنرهای بومی امروز اصفهان

  • از ده سال پیش، که شهر اصفهان به طور بی سابقه از نظر سیاحت مورد توجه مردم دنیا قرار گرفت و کاروان های سیاح به سوی این شهر سرازیر شدند، بسیاری از صنایع محلی اصفهان، که به حال رکود و کسادی افتاده بود، تجدید حیات نمود و روز به روز بر رونق آن ها افزوده شد.در حال حاضر اصفهان، معروف ترین شهر ایران از جهت صنایع دستی و مصنوعات محلی است و صنایع آن شهرت جهانی یافته است.(هنرفر. 201.1386)هنرهای بومی رایج امروز اصفهان به شرح زیر است:
    قلمزنی(تصویر3_13)-زریبافی-قالیبافی(تصویر3_14)-کاشیسازی(تصویر3_15)-قلمکار سازی(تصویر 3_16)- میناکاری و تذهیب(تصویر 3_17)-قلابدوزی-ملیله دوزی-گیوه بافی-منبت کاری-گلدوزی-کوزه و سفال سازی (تصاویر 3_18)-مینیاتور سازی(تصویر 3_19).
    الف:قلمزنی:صنعت قلمزنی از خیلی قدیم در اصفهان از صنایع مشهور محلی بوده و اشیاء قلمزده ی قدیمی که در اغلب منازل و مغازه های عتیقه فروشی دیده می شود، معرف این هنر محلی اصفهان است.در حال حاضر صدها مغازه در خیابان چهارباغ و بازار به فروش اشیاءقلمزده روی نقره و مس و برنج اختصاص دارد و علاوه بر کارگاههای اختصاصی در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان هم یک کارگاه آموزش فن قلمزنی دایر بود، اشیاءقلمزده مانند سینی و گلدان و مجموعه های بزرگ مسی و برنجی و قوطی سیگار و جای نمک و قاب عکس و انواع ظروف و بشقاب به وسیله ی استادان این فن همه روزه در مغازه های خیابان چهارباغ و اطراف میدان نقش جهان به سیاحان داخلی و خارجی عرضه می شد و مخصوصاً از نظر سیاحان خارجی بهترین هدیه ای بود که از اصفهان به ممالک خود می برند.از آقایان حاج محمد تقی ذوفن و حاج سید محمد عریضی و حاج ابراهیم دایی زاده و کمال اشرف زاده و خسروانی و پرورش و سرائیان به نام استادان مشهور فن قلمزنی نام می بریم.(هنرفر.201.1383)
    ب:زریبافی:هنر زریبافی در دوره ی صفوی، مخصوصاً در عهد شاه عباس، به نهایت درجه ی زیبایی رسید و از این کالا به عنوان هدیه از طرف پادشاهان جهت روسای کشورهای دیگر نیز فرستاده می شد.تصاویر پادشاهان صفوی در عمارت چهلستون، سلاطین این سلسله را در حالی که لباس های زریبافت بر تن دارند، نشان می دهد؛کار زریبافی تا اوایل قاجاریه هم متداول بود و سپس از جریان بازار روز خارج شد.سپس به منظور احیای این صنعت، در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان،کارگاه زریبافی دایر شد و استادان معاصر به آموختن این فن اشتغال داشتند.(همان.202)
    ج:قالیبافی:صنعت قالیبافی اصفهان هم در دوره ی صفوی به اوج اشتهار خود رسید.نمونه ی قالیچه های بافت اصفهان از آن دوره در منازل ثروتمندان و بعضی از موزه های بزرگ عالم دیده می شود.جای تأسف است که از فرش های گرانبهایی که کاخ های پادشاهان صفوی، مانند عالی قاپو، چهلستون، تالار اشرف، آینه خانه و هفت دست را مفروش می کرده، کوچک ترین نمونه ای در شهر اصفهان باقی نمانده و تنها در موزه های بزرگ دنیا قطعه های معدودی از آن ها را باید مشاهده کرد.صنعت قالیبافی در حال حاضر از صنایع رایج و ارزنده ی اصفهان است و انواع قالی و قالیچه در کارگاه های داخل و خارج شهر با نقشه های قدیم و جدید به بازار عرضه می شود.(همان)
    د:کاشی سازی:کاشی سازی هنر مخصوص اصفهان است که از دیر باز در این شهر رواج داشته، قدیمی ترین کاشی های موجود اصفهان کاشی های فیروزه رنگی است که کتیبه های تاریخی تارک مناره های دوره ی سلجوقی با آن ها آراسته شده و بویژه بر تارک مناره ی ساربان و مناره ی زیار اصفهان بهترین نمونه ی آن بر جای مانده و مشاهده می شود.مصرف کاشی در پیرایش داخل بناهای تاریخی از اوایل قرن هشتم هجری آغاز می شود و مدرسه ی امامیه(مدرسه ی بابا قاسم)در اصفهان از نمونه های بارز آن است.از ابتدای قرن هشتم تا اواخر نیمه ی اول قرن دوازدهم هجری، که سلسله ی صفوی به طور تحقیق انقراض می یابد، استعمال کاشی مرتباً افزایش می یابد و غیر از نماهای داخل، نماهای خارج آن ها هم مانند مسجد شاه و مسجد شیخ لطف الله و مدرسه چهارباغ با کاشی تزیین می شود و در این عصر که اوج استعمال کاشی در ساختمان ها است، هر دو نوع کاشی معرق و کاشی خشت هفت رنگ به کار رفته است و در طراحی نقوش آن ها، که از لحاظ مساجد محدودیت هایی در کار بوده و طرح کاشی ها اکثراً آرایش های گل و بوته و اشکال هندسی است، پا فراتر گذاشته و نقش انواع حیوانات پرنده و درنده را در کاخ ها و منازل مسکونی و حمام ها و بازارها مانند عمارت هشت بهشت نمایش داده اند.در دوره ی پهلوی آثار تاریخی کارگاه های کاشی سازی که مدت ها به حال رکود افتاده بود، مجدداً شروع به کار کردند و تعمیرات آثار باستانی اصفهان در نتیجه ی فعالیت این کارگاه ها امکان پذیر شد و سپس کاشی جهت تزیین ساختمان منازل و مغازه ها ومیادین و مدارس در شهر اصفهان به صورت یک سنت محلی در آمد و روز به روز بر فعالیت کارگاه ها و هنرمندان آن افزوده شد و تدریجاً هنرمندان این فن ذوق خود را در تهیه نمونه هایی از کار کاشی برای سیاحان و جهانگردان نیز به کار بردند تا جایی که هم اکنون مغازه های هنری اطراف میدان نقش جهان با انواع ظروف و بشقاب و گلدان و زیر سیگاری و میزها و تابلوهای کاشی، بهترین ارمغان محلی اصفهان را در اختیار سیاحان قرار داده و همه روزه تعدادی از این اشیاء کار اصفهان به همراه جهانگردان راه دیار مغرب را پیش می گیرد.در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان هم فن کاشی سازی به وسیله ی استادان مجرب این فن، مخصوصاً آقای حسین معصوم زاده، به هنر آموزان آموخته می شد.(همان.218)
    ه:قلمکار سازی:صنعت قلمکار هم مخصوص شهر اصفهان است که مخصوصاً در عهد صفوی به اوج اشتهار خود رسیده و تا زمان حاضر ادامه یافته است.نمونه ی قلمکارهای قدیمی از دوره ی صفوی و قاجار هنوز هم در مراکز فروش قلمکار اصفهان در معرض فروش قرار دارد، ولی روز به روز از مقدار آن ها کاسته می شود، زیرا این متاع نیز به وسیله ی سیاحان تدریجاً از کشور خارج می شود، کارگاه های قلمکار سازی اصفهان روز به روز کالاهایی با نقوش قدیمی و جدید به فراخور ذوق سیاحان خارجی آماده نموده و در اختیار آن ها قرار می دهند.کالاهای جدید بیشتر شامل طاقچه پوش و رومیزی و پرده و روکش تختخواب و کیف دستی و دامن زنانه است و چون حمل و نقل آن ها هم آسان است، تدریجاً این هنر محلی اصفهان زینت بخش اکثر منازل اروپاییان می شود.کارگاه های معروف قلمکار سازی اصفهان در بازار شاهی اصفهان(قیصریه)استقرار داشتند.(همان.219)
    و:میناکاری و تذهیب:صنعت مینا کاری نیز از صنایع مخصوص اصفهان است که با افزایش سیاحان توسعه یافت و خریداران خوب داشت.مهم ترین مرکز مینا کاری و تذهیب اصفهان، که انواع و اقسام اشیاء مینایی شده اعم از زیر سیگاری و گل سینه تا پنکه را در اختیار علاقه مندان به مینا می گذاشت، کارگاه آقای شکراله صنیع زاده، از هنرمندان بنام این فن در خاک هنرپرور ایران بود و مغازه ی این هنرمند در شهر اصفهان در حقیقت نمایشگاه بی نظیری از این صنعت بود.(همان)
    انواع دیگر هنرهای بومی اصفهان، که با افزایش سیاحان رواج مخصوص پیدا کرد، عبارت بود از:
    نقره سازی، سکمه دوزی، قلابدوزی، ملیله دوزی، گیوه بافی، خاتم کاری، منبت کاری، گلدوزی، کوزه و سفال سازی.
    مطلب مشابه :  دانلود پایان نامه درمورد محاسبه میانگین موزون هزینه سرمایه و هزینه حقوق صاحبان سهام

  • مینیاتور سازی نیز از صنایع اصلی و محلی شهر اصفهان است که از روزگار پیش تا این زمان، پیوسته اساتید قابل داشته و در یک قرن اخیر استاد مشهور آن مرحوم حاج میرزا آقا امامی و آقای حاج مصور الملکی شهرت جهانی داشته اند.تأسیس هنرستان هنرهای زیبای اصفهان فرصت داد که اساتید بزرگ معاصر این هنر اصیل ایرانی، مانند آقایان عیسی بهادری رئیس سایق هنرستان هنرهای زیبای اصفهان و استادان بزرگ مشهور آموزنده این فن مانند آقایان جواد رستم و پور مصفا و ابو عطا و جزی زاده که هر یک در فن خود هنرمندی لایق به شمار می آیند، به آموزش فن مینیاتور به هنر آموزان هنرستان و اشاعه و ترویج آن اقدام نمایند.
    کارگاههای معروف مینیاتور سازی اصفهان که در خارج هنرستان به تهیه ی انواع کار مینیاتور اشتغال داشته اند به آقایان حاج مصور الملکی و شکراله صنیع زاده و امامی و علی سجادی و مهدی و مصطفی شریفیان و اشخاص دیگر اختصاص داشته است.(همان.220)
     
    تصویر 3_13:قلمزنی.مأخذ:                            تصویر 3_14:قالی بافی. مأخذ: (www.Esfahanpeople.Persianblog).1393
    تصویر 3_15:کاشی سازی.مأخذ: (www.Esfahanpeople.Persianblog).1393
    این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.