مقاله پیامبران الهی و پاداش و کیفر

دانلود پایان نامه

اگر هدف غایی و نهایی بعثت پیامبران الهی تحقق عدالت است، پس خداوند هم، احکام و قوانینش را بر پایهی عدالت قرار داده است وگرنه نقض غرض لازم می‌آید. پس قیام به قسط در صورتی حاصل است که تشریع و تدبیر بر پایهی قسط باشد تا منش زندگی مردم هم عادلانه گردد.
3ـ … وَقُلْ آمَنتُ بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ مِن کِتَابٍ وَأُمِرْتُ لِأَعْدِلَ بَیْنَکُمُ …

  • ای پیامبر بگو ایمان آوردم به آن چه که خداوند فرو فرستاده است از کتاب های آسمانی خود، و مأمور شده‌ام که میان شما به عدالت حکم و رفتار کنم.
    مگر می‌شود که خداوند پیامبرش را فرمان به عدالت دهد و خود در عرصهی تشریع نسبت به بندگان عدالت نورزد؟!
    4ـ قُلْ أَمَرَ رَبِّی بِالْقِسْطِ.
    بگو خدایم من را به عدالت فرمان داده است.
    5ـ یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ کُونُواْ قَوَّامِینَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاء لِلّهِ.
    ای کسانی که ایمان آوردهاید عدالت را به پا دارید و برای خدا شهادت دهید.
    ده ها آیهی دیگر در این زمینه وجود دارد که همگی بیان گر آن است که برپایی عدالت، وسیلهای برای تحقق مهم ترین هدف دین، یعنی تأمین سعادت است. لذا چه در مقام تشریع و چه در مقام اجرا و عمل، همواره فرمان خداوند بر عدالت بوده است و خود نیز عدالت ورزیده است. بنابراین محال است که خداوند در احکام و دستوراتش و حتی در آفرینش، عدالت را که مقصد همهی انبیاء و ادیانش بوده است، نقض کند.
    گواه دیگری نیز وجود دارد که ظلم را از ساحت ربوبی نفی و یا بندگان را از ظلم نهی میکند. این آیات بیانگر آن است که احکام و قوانین الهی نیز بر پایهی عدالت بنا شده است نه ظلم و ستم بر بندگان:
    1ـ وَمَا اللَّهُ یُرِیدُ ظُلْمًا لِّلْعِبَاد.ِ
    و خداوند اراده و خواستی برای ظلم و ستم بر بندگانش ندارد.
    2ـ وَأَنَّ اللّهَ لَیْسَ بِظَلاَّمٍ لِّلْعَبِیدِ.
    و خداوند در حق بندگانش هرگز ستمکار نیست.
    3ـ …لاتَظلِمونَ وَ لا تُظلَمونَ.
    …نه ظلم میکنید ونه ظلم میبینید.
    4ـ…ذلِکَ الدّینُ القَیِّمُ فَلاتَظلِمُوا فیهِنَّ اَنفُسَکُم…
    … این حکم ثابت و پابرجاست پس در این چهار ماه به خود ستم روا ندارید.
    5ـ الّذینَ ءامَنُوا وَ لَم یَلبِسُوا ایمانَهُم بِظُلمٍ…
    آنان که ایمان آوردند و ایمان خویش را به ستم آلوده نکردند…
    6- … فَلا عُدوانَ اِلّا عَلی الظّالمینَ.
    …دشمنی(ستم) جز با ستمکاران روا نباشد.
    از مجموع آیات فوق و ده ها آیهی دیگر با این مضمون به دست می آید که خداوند در تمامی عرصه های زندگی دنیوی و اخروی بشر (تکوین، تشریع، قضاوت، پاداش و کیفر) بر محور عدالت عمل می‌کند، و ظلم در ساحت عمل و ارادهی پروردگار اصلاً راه ندارد. بر این اساس هم از پیامبران خود در مرحلهی نخست، و از بندگانش در مرحلهی بعد می‌خواهد که بر مبنای عدالت زندگی خود را سامان دهند.
    بنابر آن چه از آیات الهی آورده شد می‌توان گفت: نسبت به اصل قاعدهی عدالت تردیدی نیست به دین گونه که یک قاعدهی شرعی و اعتبار قانونی به شمار میرود. چنان چه برخی از فقیهان نیز به این امر اشاره نموده‌اند که اصل قاعده با توجه به آیات، پذیرفتنی است.
    2ـ2ـ1ـ2. عدالت در سنت الهی
    در سنت (گفتار، کردار و تقریر) معصومین(علیه السلام)به روایاتی برمیخوریم که در استدلال برای قاعدهی عدالت میتوان به آن تمسک جست:
    این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.