مقاله مفهوم و مصداق و امام حسین (ع)

دانلود پایان نامه

عوامل دیگری نیز در سقوط امویان نقش داشتند از جمله : مخالفت علنی و آشکار با سنت پیامبر(ص) و قرآن کریم ، ، قتل و غارت مسلمین خصوصا فرزندان بنی هاشم ، نقش شیعیان و مبارزات آنها و …. .

  • 2-6 ظهور عباسیان
    بنی عباس با استفاده از تجربه‌هاى شکست خوردۀ زید بن على و دیگران، از اندیشۀ نژاد پرستانه و ضد ایرانى امویان، به نفع خود سود جستند، و دامنۀ دعوت و تبلیغات خود را به خراسان کشانیدند. پس از جلب و جذب شمار بسیارى از مردم خراسان، شعار اصلى را که دعوت براى آل عباس بود آشکار کردند.
    ابومسلم خراسانی در خراسان و شرق عالم اسلام و ابوسلمه خلال در مناطق عرب ‌نشین، داعیان بزرگ آنان بودند و با فراگیرکردن نهضت، امویان را وادار به شکست نمودند و با کشتن مروان بن محمد، معروف به مروان حمار به خلافت امویان پایان بخشیدند (یعقوبی، ج2، ص344 ) .در این اثنا قیام عراق را ابو العباس، که عامّه مردم با او در مسجد کوفه بیعت کرده بودند، (اکتبر  ٧۴٩  م) رهبرى کرد. پیش از ظهور پرچم سیاه عباسیان، پرچم سفید امویان در همه‌جا، حتى در سوریه در حال عقب‌نشینى بود. بالاخره مروان دوم (خلافت  ٧۴۴ - ٧۵٠  م) که چهاردهمین و آخرین خلیفۀ این سلسله بود، مصمّم شد کوششى ولو نومیدانه براى بازداشتن این طغیان به عمل آورد. با  ١٢٠٠٠  نفر لشکریان وفادار شامى خود به کرانۀ زاب کبیر، شعبه‌اى از رود دجله رسید، و آنجا در ژانویه  ٧۵٠  م شکستى قطعى خورد، دمشق پایتخت باشکوه اموى، پس از محاصره‌اى کوتاه تسلیم شد.  خلیفه ی فرارى درحالى‌که در شهرى مصرى و در کلیسایى مخفى شده بود دستگیر شد و سرش را از تن جدا کردند و سر وى و نشان‌هاى خلافت، براى سردار عبّاسى که نسبت به سلسلۀ مغلوب سیاست قلع‌ و قمع پیش گرفته بود فرستاده شد  (حتی ،1382، ج1، ص257) .
    پس از آنکه حکومت امویان منقرض گردید، اوضاع بسیار پیچیده شد، زیرا خاندان عباس، عموى پیامبر صلّى اللّه علیه و آله در یک سو و خاندان حضرت على (ع) در طرف دیگر قرار گرفتند. این دو گروه از بنى هاشم هرکدام خویش را براى خلافت، مشروع و قانونى مى‌دانستند. پیچیدگى از آن زمان بیشتر شد، که خاندان حضرت على (ع) نیز به سه دسته تقسیم گردیدند: نسل امام حسین (ع)، نسل امام حسن (ع) و نسل ابن حنیفه که بعدها آنان نیز براى خود امامتى را تدارک دیدند.
    سفاح، اوّلین خلیفۀ عباسى، این اوضاع را پیش‌بینى مى‌کرد و آن‌چنان‌که از نخستین خطبۀ خلافت او برآمد، از همان لحظه‌هاى آغازین دستیابى به قدرت، توجیه حقوق خاندانش را بر مبناى زمینه‌هاى شرعى شروع کرد. او اساس سیاست خاندان خود را در مبارزات آینده، بر پایۀ نفى حقوق خاندان حضرت على (ع) نهاد (یعقوبی، 1371 ، ج 2 ص 331 ) .
    عباسیان ،به مجرّد این‌که پیروزى کامل به دست آوردند و بنى‌امیه در همه‌جا مغلوب شدند شیعیان علوى دیدند که سفّاح عبّاسى بر تخت خلافت و یا بهتر بگوییم، بر تخت سلطنت تکیه زده است، بپا خاستند و حقوق علویان و بهرۀ ایشان از آن دعوت مشترک را مطالبه کردند. و طبیعتا پاسخ آنها جز شمشیر و گاهى فریب و وعده‌هاى دروغ چیز دیگرى نبود.
    آنان مانند بنى‌امیه دست به جنایتهاى هولناکى زدند، خویشاوندى نزدیک خود را با علویان فراموش کردند و با آنان به دشمنى برخاستند و چون به موقعیت و محبوبیت آنان در میان مسلمانان واقف بودند، در همه‌جا به تعقیب آنان پرداختند و مظالمى را مانند بنى امیه بر آنان روا داشتند (الهامی، 1375 ، جلد ١ ، ص 431 ) .
    مطلب مشابه :  دانلود پایان نامه درمورد سلامت روانی و خودانگیختگی

  • خلفاى عباسى برخلاف امویان، نه‌تنها به زعامت و خلافت سیاسى بسنده نمى‌کردند، بلکه برپایه مبانى مذهبى داعیه رهبرى دینى نیز داشتند .
    2-6-1حاکمان عباسی در دوره امامت امام صادق (ع)
    گفته شد که اعضاى خاندان عباسى در این اعتقاد که خلافت اسلامى باید متعلق به اهل بیت باشد هم داستان بودند امّا نزاع اصلى آنها از آنجا شروع شد که عباسیان مفهوم و مصداق اهل بیت شایسته زعامت را، به نفع خود مصادره کردند.
    زمانی که عباسیان به اریکه قدرت دست یافتند از این دیدگاه علویان که کسب خلافت توسط عباسیان غصب حقوق سیاسى آنان است، اطلاع داشتند از طرفی نمی توانستند به راحتی از خلافت و رهبرى سیاسى-مذهبى خود چشم پوشی کنند .
    ابن اثیر می نویسد:
    «پس از آنکه حکومت بنى امیه سقوط کرد، مى‌گفتند شکر خدای را، که حکومت بنى امیه سرنگون شد، و اولاد پیغمبر (ص) بجاى آنان مى‌نشینند! لذا بنى عباس براى پیروزى خود به نام احقاق حق خون حسین و زید و فرزند او یحیى قیام کرده بودند! . . . بنى عباس از غضب ملت علیه بنى امیه بهره‌بردارى کردند، و از معارضه شیعه با حکومت بنى امیه و ارتباط مردم با اولاد على (ع) حد اکثر استفاده را بردند.»
    «بنى عباس در ابتداء کار مى‌گفتند هدف ما سرنگون کردن دستگاه بنى امیه و راحت کردن مردم از ظلم آنان است، آنگاه که بنى امیه را سرنگون ساختیم دربارۀ یک نفر رئیس که از اولاد رسول (ص) باشد متحد می شویم» (ابن اثیر، ج ۴ ، ص ٣٣٠ و ٣٣2 ) .
    دوران امامت امام صادق (ع) دردوره ی عباسیان با خلافت سفاح و منصوردوانیقی همزمان بود :
    2-6-1-1ابوالعباس سفاح (136-132)
    عبدالله بن محمد بن علی بن عباس معروف به ابوالعباس نخستین خلیفه عباسی بود. وی در سال 105 ق در حمیمه واقع در شراه شام متولد شد و در همان سرزمین رشد کرد .
    وی و برادرش منصور که از او بزرگتر بود دارای تشابه اسمی بودند و هر دو عبدالله بن محمد نام داشتند به همین جهت مورخان ابوالعباس سفاح را عبدالله اصغر و برادرش ابوجعفر منصور را عبدالله اکبر می‌نامیدند. او به عنوان اولین خلیفه ی عباسی چهار سال حکومت نمود و به کشتار امویان دست زد.
    سفاح بیشتر ایام خویش را به سرکوبى سرداران عرب گذرانید که با امویان همکارى کرده بودند و ریشه امویان را قطع کرد چنانکه از این خاندان بجز عبد الرحمن اول که دولت اموى اندلس را بنیان نهاد کسى از دست وى جان نبرد (حسن ابراهیم ،1376، ص 467).
    وی با مهارت چنین تظاهر کرد که نسبت به پسر عموهای خود مهربان است، و در صدد آزار آنان نیست و بدین ترتیب می خواست دلها را به سوی خود جلب کند، و بدین وسیله مردم را متقاعد کند که حق با آل علی است، و خودش نیز از کسانی است که به بیعت با آنان گردن نهاده است. تمامی این امور به قصد بازی دادن مردمی بود که اندک اندک متوجه می شدند عباسیان به نام اهل بیت آهنگ خلافت خود را دارند، و اصولا منظورشان از اهل بیت خودشان هستند نه علویان. اعمال چنین اندیشه و سیاستی برای انحراف افکار عمومی بود (حیدر ، 1392 ، جلد 1، ص 61 ) .
    سفاح تا موقعی که می دانست، در کالبد بنى امیه رمقى هست؛ ساکت ننشست، سفاح قدم را فراتر نهاده کسانى را که در دوستى آنان تردید داشت یا می ترسید، از دوستى خود نسبت به بنى عباس منصرف گردند، آنان را نابود می ساخت، چنانکه درباره ابى سلمه خلال چنین کرد و فرمانداران او مانند یحیى در موصل و عمویش در حجاز و عموى دیگرش سلیمان در بصره و ابو مسلم در خراسان چنین میکردند(مغنیه،1343 ج1 ص161). انتظار می رفت که سفاح اولاد على و پیروان آن حضرت را مورد تفقد قرار داده و آنان را بر دیگران مقدم دارد: زیرا اولاد على و بنى عباس براى نابودى بنى امیه هم‌پیمان بودند و در یک صف واحد نبرد می کردند(همان، ج1 ص162).
    این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.