مقاله رایگان با موضوع بسته بندی و پیشرفت

دانلود پایان نامه
  • 2-5- تکثیر ویروس
    پاپیلوماویروس ها بسیار اختصاصی گونه هستند و تروپیسم اختصاصی به سلول های اپی تلیال اسکوآموس دارند. این ویروس ها در میزبان طبیعی خود تومورهای اپی تلیالی اسکوآموس و تومورهای فیبرو اپی تلیالی را ایجاد می کنند. عفونت پروداکتیو پاپیلوماویروس ها شامل دو مرحله اولیه و تاخیری است که با حالت تمایز سلول های اپی تلیال ارتباط دارد (71،1). سلول های بازال تنها سلول های اپی تلیالی اسکوآموس هستند که قادر به تکثیر شدن می باشند و ویروس های پاپیلوما باید این سلول ها را آلوده کنند تا بتوانند جراحت پایدار را ایجاد نمایند (1).

    شکل2-3- نمایی از تکثیر پاپیلوما ویروس در ارتباط با عملکرد پروتئین های غیرساختاری


  • 2-5-1- اتصال ورود ، پوشش برداری
    اولین مرحله عفونت ویروس اتصال ویریون به گیرنده های سلولی است. مطالعات نشان داده است که پاپیلوماویروس ها علاوه برسلول های میزبان طبیعی خود( سلول های اپی تلیال سنگفرشی) می توانند به انواع زیادی از سلول های مختلف متصل شوند. بنابراین تروپیسم اختصاصی این ویروس ها به کراتینوسیت ها به دلیل وجود رسپتوراختصاصی تیپ سلول نیست. یکی از رسپتورهایی که برای اتصال و ورود پاپیلوماویروس ها استفاده می شود اینتگرین می باشد. اینتگرین را زیر واحدهای اینتگرین یعنی یا همراهی می کنند. اینتگرین در سطح بسیاری از سلول ها بیان می شود مانند، پلاکت ها، لنفوسیت ها، سلول های اندوتلیال و غیره، در حالیکه اینتگرین محدود به سلول های اپی تلیال، مزانشیمال و بعضی از سلول‌های نرونی می باشد. پاپیلوماویروس ها قدرت اتصال بیشتری برای نسبت به دارند. پاپیلوماویروس ها همچنین می توانند به هپارین و گلیکوز – آمینوگلیکان های سطح سلول های کراتینوسیت متصل شوند و به دنبال اتصال از طریق رسپتور وارد سلول شوند. ذرات ویروسی ازطریق فاگوزوم ها به داخل سلول راه می یابند که در این فرایند میکروفلامنت ها و میکروتوبول ها نیز نقش دارند. پس از ورود، فروپاشی ویریون ها درسیتوپلاسم روی می دهد (72،73،74).
    2-5-2- پروموترهای ویروسی و تنظیم نسخه برداری
    در ویروس HPV هفت پروموتر شناسایی شده است که شش مورد از آنها درنسخه برداری ژنهای اولیه (E) دخالت دارند و یک پروموتر تاخیری در آنها مشخص شده است (1،38). در همه پاپیلوماویروس های انسانی، مشاهده شده که یک پروموتر قبل از همه ORF ها وجود دارد. درHPV16، پروموتر P97 که در انتهای LCR3 قرار گرفته است، مسئول نسخه برداری ژنهای اولیه (E) می باشد. در HPV18 پروموتر مشابه، P105 است. در ژنوم HPV، علاوه بر LCR یک ناحیه کوتاه غیر کد کننده بین ORF های E5 و L2 وجود دارد که به علت داشتن سیگنال (A) Poly باعث اختتام نسخه برداری ژن های اولیه می شود و ژن های E و L را از هم جدا می نماید. بیشتر گونه های RNA در زگیل ها ، از جایگاه پلی آدنیلیشن Ae که در پایین دست ژن‌های Early می باشد، استفاده می کنند. گروه دوم RNA‌ها، سیگنال پلی آدنیلیشن Al را که در پایین دست ORF های L1 و L2 است، بکار می برند (1).
    نسخه برداری پاپیلوماویروس ها توسط حالت تمایزی سلول های اپی تلیال اسکوآموس آلوده، تنظیم می شود. ژنوم پاپیلوماویروس ها واجد چندین عنصر تنظیمی cis است و چندین فاکتور نسخه برداری را که بیان ژن های ویروسی را تغییر می دهند، کد می کند. ناحیه LCR پاپیلوماویروس ها محتوی عناصر افزایش دهنده است که به فاکتورهای سلولی و نیز به فاکتورهای تنظیم نسخه برداری کد شده توسط ویروس پاسخ می دهند. این عناصر برای شروع بیان ژن های ویروسی بعد از عفونت ضروری هستند و ممکن است در باقی ماندن نهفتگی ویروس مهم باشند (1،38). محصولات ژن E2 در تنظیم نسخه برداری و تکثیر ویروس اهمیت دارند. پروتئین E2 با اتصال به جایگاه هایی که دربالا دست P97 و در ناحیه LCR قرار دارند از اتصال فاکتورهای سلولی TBP,SP-1 به این جایگاه ممانعت کرده و در نتیجه از نسخه برداری ژنهای E6 و E7 جلوگیری می کنند (75،76).
    بیان ژن های تاخیری ویروس، سنتز پروتئین های کپسید و سرهم بندی ویریون در کراتینوسیت های تمایز یافته روی می دهد. بدین ترتیب که در هر ویروسی، یک پروموتر اختصاصی وجود دارد که فقط در کراتینوسیت های تمایزیافته فعال می شود که این پروموتر (PL) مسئول نسخه برداری از هر دو ژن L1 و L2 می باشد. علاوه بر تولید این mRNA ها، PL باعث افزایش سایر mRNA های ویروسی در سلول هایی می شود که در مراحل پایانی تمایز هستند. به نظر می سد که یکی از mRNAها E4 باشد که اگر چه در ناحیه اولیه ژنوم ویروس جای گرفته است، یک پروتئین تاخیری محسوب میشود و آن هم به دلیل پروموتری است که آن را بیان می کند. عناصر cis – acting موجود در ژنوم ویروس نقش مهمی در تنظیم بیان ژن های تاخیری در سطح نسخه برداری ژن دارند (1،38).
    2-5-3 – سرهم بندی و رها شدن ویروس
    پس از اینکه پروتئین های کپسید (L2,L1) سنتز شدند، داخل هسته تجمع می یابند. سر هم بندی کپسید در هسته صورت می‌گیرد و DNA سنتز شده درهسته وارد کپسید می شود. ذرات ویروسی در لایه گرانولی اپی تلیوم مشاهده شده‌اند. در حالیکه درلایه های پایین تر مشاهده نمی شوند. از آنجائیکه ویروس سلول را تخریب نمی کند، رها شدن ذرات ویروسی قبل از شاخی شدن لایه های اپی تلیوم کراتینه اتفاق نمی افتد (1).
    2-5-4- همانند سازی DNA ویروس
    پاپیلوماویروس ها 3 روش برای تکثیر DNA ویروسی دارند:
    همانند سازی اولیه DNA درسلول های کراتینوسیتی بازال روی می دهد که ژنوم ویروسی حدود 50 تا 100 کپی تولید می کند.
    فاز بعدی یکی از فازهای باقی ماندن (بقاء) ژنوم است که در سلول های بازال در حال تقسیم در بخش های پایین تر اپیدرم و در فیبرویلاست های درم رخ می دهد. در این سلول ها DNA ویروسی به شکل یک پلاسمید چند کپی پایدار باقی می ماند. ژنوم های ویروسی به طور متوسط یک بار در یک چرخه سلولی در فاز S همزمان با کروموزم سلول میزبان تکثیر می کنند. این نوع از تکثیر DNA یک عفونت پایا و خفته را در سلول های بنیادی اپیدرم فراهم می کند.
    سومین نوع تکثیر DNA، همانند سازی به صورت زاینده است که در بیشتر سلول های اپی تلیال تمایز یافته آلوده به پاپیلوماویروس روی می‌دهد. در این سلول ها که سنتز DNA سلولی را به صورت طولانی مدت انجام نمی دهند، سنتز DNA ویروسی ناگهان شروع می شود و ژنوم‌هایی ایجاد می کند که به درون ویریون های پروژنی بسته بندی می شوند (1).
    تکثیرزاینده DNA ویروسی از طریق ایجاد واسطه های تتا و در دو جهت روی می دهد. E1 همراه با E2 به ناحیه ori در DNA ویروسی متصل می شوند و کمپلکس اختصاصی E1,2-E2,2-DNA را تشکیل می دهند. در نتیجه میانکنش بین دومین های اتصال به DNA در E1 و E2، خمیدگی مشخصی در DNA ori ایجاد می شود. خمیده شدن باعث ایجاد میانکنش بین دومین هلیکازی E1 و دومین ترانس اکتیویشنی E2 می شود. این کمپلکس که بسیار اختصاصی توالی می باشد، Ori را شناسایی می کند. در واکنشی که نیازمند هیدرولیز ATP است، E2 جابجا می شود و مولکول های E1 بیشتری به کمپلکس اضافه می شوند و در نهایت چهار مولکول E1 به ori متصل می شوند. این کمپلکس می تواند شکل DNA دو رشته ای را تغییر دهد و نواحی تک رشته ای کوچکی ایجاد کند و پس از آن مولکول های بیشتری متصل شوند. در مرحله نهایی، E1 ساختمانی شکلی شبیه حلقه هگزامر را بر روی زنجیره های تک رشته ای تشکیل می دهد و هلیکاز تکثیر را بوجود می آورد. E1 به زیر واحد DNA P180 پلیمراز آلفا پریماز متصل شده و پرایمرها تشکیل می شوند. اتصال پلیمراز دلتا درمرحله بعد اتفاق می‌افتد که منجر به تشکیل DNA در ادامه RNA های پرایمری می شود. در نهایت RNase H پرایمرها را حذف می کند و دو انتها توسط لیگاز به یکدیگر متصل می شوند (1).
    2-6- الحاق DNA ویروسی در ژنوم انسان
    در ضایعات تناسلی اولیه، DNA پاپیلوماویروس انسانی بیشتر به شکل اپی زومال یافت می شود، در حالیکه در رده های سلولی که از سرطان گردن رحم و اکثر تومورهای بدخیم بدست می آیند، DNA ویروسی معمولا به صورت اینتگره دیده می شود (38،39،77،78). اینتگره شدن هدفی است که توسط آن مکانیسمی فعال می‌شود که طی آن ضایعات پیش بدخیم به سمت سرطان گردن رحم پیشرفت می کنند (77). اینتگره شدن ژنوم ویروسی به داخل DNA سلولی می تواند در شروع ترانسفورمیشن سلول و پیشرفت آن به سوی بدخیمی تاثیر گذار باشد. به علاوه اینتگره شدن ممکن است باعث بیان پروتئین هایی شود که فعالیت ترانسفورم کنندگی دارند (38). مشخص شده است که اینتگره شدن می تواند باعث تخریب یا حذف یکی از ORF های E1 یا E2 گردد که نتیجه آن از بین رفتن محصول ژن های مورد نظر می باشد. همچنین تخریب ژن های E1 و E2 باعث می شود تا انکوپروتئین های E6 و E7 بیش از اندازه بیان شوند، این در حالی است که محصول ژن E2 می تواند فعالیت پروموترهای HPV را که در بیان ژن های E6 و E7 نقش دارند، سرکوب کند (38،39،77،79،80). پس از اینتگره شدن، نیمه عمر mRNA های E6 و E7 2 تا 4 برابر افزایش می یابد که به نوبه خود باعث افزایش بیان ژن های ذکر شده می گردد (81). اینتگره شدن پدیده ای است که در HPV- 18 بیشتر از HPV-16 مشاهده می‌گردد (79).
    مطالعات انجام شده نشان می دهند که اینتگره شدن بیشتر در نواحی آسیب پذیر کروموزوم و نزدیک پروتوانکوژن های سلولی صورت می گیرد و بیشتر ویروس های تومورزا از این نواحی آسیب پذیر برای اینتگره شدن استفاده می کنند (82،83). اغلب این نواحی آسیب پذیر کروموزومی بی ثبات بوده و از لحاظ نسخه برداری فعال می باشند. این امر باعث نسخه برداری بدون کنترل ژن های ویروسی می شود که می تواند روی تعادل میانکنش ویروس – سلول اثرگذاشته و سلول ها نسبت به سایر فاکتورهایی که برای پیشرفت به سمت بدخیمی لازم هستند، حساس می شوند (38).
    2-7- پروتئین های ویروسی
    پاپیلوماویروس های انسانی قادرند 8 پروتئین را تولید کنند که 6 پروتئین آن غیرساختمانی E1 تا E7‌ از ناحیه اولیه و از ناحیه تاخیری ، 2 پروتئین تاخیری کپسیدی L1 و L2 کد دهی می شوند (1،71).
    2-7-1- پروتئین های اولیه E1 تا E6
    این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.