مقاله اهل بیت پیامبر (ص) و زین العابدین (ع)

دانلود پایان نامه

بخش اول :

  • 2-1 زندگانی امام صادق (ع)
    جعفر بن محمد بن علی بن الحسین ، ششمین امام شیعیان ، و پنجمین امام از نسل امیر المومنین (ع) است که مذهب شیعه با نام او به‌عنوان مذهب جعفری شناخته می‌شود.

  • کنیۀ آن حضرت ابو عبد الله بوده است و این کنیه از دیگر کنیه‌هاى وى معروف‌تر و مشهورتر است. محمد بن طلحه گوید: برخى کنیۀ آن حضرت را ابو اسماعیل دانسته‌اند. نام پدرش محمد باقر (امام پنجم شیعیان) و مادرش حضرت «امّ فروه» از شیفتگان مقام ولایت و عصمت و یکی از بانوان با فضیلت و باتقوا بود. ام فروه معارف دینی را از امامان شیعه (ع) آموخته بود و مورد مراجعه زنان در امور و مسائل دینی بود. امام صادق (ع) در مورد وی می فرمود؛ مادرم بانوی با ایمان، با تقوا و نیکوکار بود و خداوند نیکو کاران را دوست دارد (کلینی، 1381ق، ج 1، ص 472) .
    2-1-1 ولادت ، دوره کودکی و نوجوانی
    امام صادق (ع) در هفدهم ماه ربیع الاول و در سال هشتاد و سه هجری همزمان با سالروز ولادت رسول اکرم صلّی الله علیه و آله قدم به عرصه حیات گذاشت . او شراره درخشانی بود که آسمان سخاوت ، او را به زمینیان بخشیده بود تا از پرتو آن نور گیرند. ایشان در خانواده عصمت و ولایت، در کنار جد خود (امام سجاد ـ علیه السّلام ـ ) و پدرش (امام باقر ـ علیه السّلام ـ ) و در آغوش مادر، بزرگ شد امر تغذیه و شیردهی ایشان را مادرش شخصاً بر عهده گرفت. به ویژه که ایشان در دوران کودکی به سببی ضعیف و لاغر بودند. صادق آل محمد صلّى اللّه علیه و آله شاهد جد بزرگ مادرى خود «قاسم بن محمد بن ابو بکر» بود که در مدینه او را یکى از فاضلترین و محترمترین محدثین زمان خود مى‌دانستند  . امام صادق (ع) 12 تا 15 سال (بنابر اختلاف اقوال) تحت تربیت جدّ بزرگوارش امام سجاد ـ (ع) ـ بودند (اصفهانی، 1380ق، ج 1، ص 18 ) . و در آن تاریخ که سیدالّساجدین جهان را بدرود می‌گفت، صادق آل محمد علیه‌السلام، کودکی دوازده ساله بود.
    پس از شهادت امام سجاد ـ (ع) ـ در محضر پدرش به فعالیت و تلاش می پرداخت. ایشان ده سال داشته که در جلسات بحث جد و بعدها جلسات درس پدر شرکت می کرد، در حالی که افراد شرکت کننده در آن جلسات همه از افراد مسنّ، و یا بزرگسال بودند (اصفهانی، 1380ق، ج 1، ص 26 ) .
    آن حضرت از همان دوران کودکی، بسیار با هوش و دانا بودند و در عین حال، با سلیقه و منظم در یادگیری و انجام احکام دین و نماز خواندن، کوشش زیادی می کردند و در بحث های علمی، همیشه از همه موفق تر بودند.
    امام جعفر صادق (ع) وارد دوران جوانى شد و نوزده سال از عمرش تحت راهنمایی های پدر خود امام باقر (ع) سپرى کرد و در طول این مدت او نه تنها شاهد تلاشهاى پدر در تثبیت امامت بود، بلکه به عنوان فرزند بزرگ خانواده ، در همه ی این فعالیتها شرکت داشت . تقدیر الهى چنین بود که او سى و چهار سال زعامت و سرپرستى شیعیان را در دست داشته باشد و دوران امامت او طولانى‌تر از هرامام دیگرى است .
    2-1-2 فرزندان امام
    امام صادق (ع) دارای ده فرزند بود  ١ -اسماعیل  ٢ -عبد الله  ٣ -ام فروه که مادرشان فاطمه بنت الحسین بن على السجاد بوده  ۴ -موسى  ۵ -اسحاق  ۶ -محمد که مادرشان ام ولد بوده  ٧ -عباس  ٨ -على  ٩ -اسماء  ١٠ - فاطمه که مادرانشان متفرق بوده‌اند . «اسماعیل» بزرگترین فرزند امام صادق (ع) بود و امام صادق (ع) بسیار او را دوست می داشت و به او علاقه نشان مى‌داد. و بهتر از همه به او مهربانى میکرد و عده ای از شیعه خیال میکردند او پس از پدرش بجاى او مى‌نشیند و بمنصب خلافت نائل میگردد زیرا از همه برادران بزرگتر و پدرش هم او را بسیار دوست میدارد و احترام میکند اسماعیل در روزگار پدر بزرگوارش در عریض وفات یافت ارادتمندان حضرت صادق (ع) جنازۀ او را بدوش گذارده در مدینه حضور پدر والاگهرش آورده و در بقیع مدفون ساختند (مفید ،1380 ، ج1 ، ص 553 ) .
    2-1-3 شخصیت ،رفتار و اخلاق پسندیده
    درمورد شخصیت امام صادق (ع) باید گفت که همه بزرگان چه شیعه و چه اهل‌‌سنت بر این مطلب، که امام صادق (ع) از علوم فراوان و متنوع برخوردار بوده و تلاش گسترده‌ای در تربیت شاگردان فرهیخته ایفاکرده است ،اتفاق ‌نظر دارند.
    عموى شهید امام صادق (ع) زید، فرزند امام زین العابدین (ع) در رابطه با مقام والای آن حضرت چنین سخن گفته است: در هر زمانه‌اى باید حتما کسى از ما اهل بیت علیهم السّلام باشد تا خداوند به واسطۀ او بر مردم احتجاج کند و حجت زمان ما برادرزاده‌ام جعفر است، هرکس از او متابعت کند گمراه نشده و هرکس با او مخالفت کند روى هدایت را نخواهد دید  .
    مالک بن انس نیز می گوید: برتر و بالاتر از جعفر بن محمد را در علم و عبادت و پرهیزگارى، نه چشمى دیده و نه گوشى شنیده و نه به ذهن بشرى خطور کرده است .
    یعقوبی به نقل از منصور دوانیقى در رثاى امام صادق (ع) گفته است:« جعفر بن محمد از جمله کسانى بود که خداوند متعال در قرآن آنان را این‌گونه توصیف کرده است: ثُمَّ أَوْرَثْنَا اَلْکِتاٰبَ اَلَّذِینَ اِصْطَفَیْنا مِنْ عبادنا ؛ سپس کتاب را به بر گزیدگان بندگان خبود میراث دادیم و او از برگزیدگان خدا و هم از سبقت گیرندگان به نیکی ها بود «  (یعقوبی، 1371 ، ج 2 ، ص 378 ) .
    شهرستانى نویسندۀ کتاب مشهور «ملل و نحل» دربارۀ شخصیت علمى و اخلاقى آن حضرت مى‌نویسد: « و هو ذو علم غزیر فی‌ الدّین، و أدب کامل فی‌ الحکمه، و زهد بالغ فی‌ الدنیا، و ورع تامٍّ عن الشَّهوات.  او در امور و مسائل دینى از دانشى بى‌پایان و در حکمت از ادبى کامل و نسبت به امور دنیا و زرق و برقهاى آن از زهدى نیرومند برخوردار بود و از شهوتهاى نفسانى دورى مى‌گزید» (شهرستانی، جلد 1 ، ص 194 ) .
    ابوحنیفه پیشوای یکی دیگر از مذاهب چهارگانه فقهی اهل سنت که شاگرد امام بود درباره عظمت علمی امام صادق (ع) گفته است: اگر جعفر بن محمد نبود، مردم احکام و مناسک حجشان را نمی‌دانستند. .
    2-1-4 بخشش به نیازمندان
    امام صادق (ع) در احسان و انفاق به نیازمندان مانند اجداد خود رفتار می کرد. در تاریکى شب به خانه مستمندان می رفت و به صورت ناشناس به آنان غذا و پوشاک می‌داد، بدون اینکه خود را معرفى کند.
    امام (ع) با آن همه تاکید و تلاش در به دست آوردن روزی حلال، بسیار بخشنده و کریم بود. یاران و پیروان خود را به بخشش سفارش میکرد و تاکید می فرمود یاور درماندگان و دستگیر در راه ماندگان باشند. او خود نیز عملًا چنین بود. پیوسته امام بی توجهی به مؤمنان نیازمند را کوچک شمردن آنان می دانست و کوچک شمردن آنها را توهین به اهل بیت پیامبر (ص). حضرت صادق (ع) از راههای مختلف به خویشان و دیگر مردم نیازمند کمک می کرد. گاه نهانی صدقه میداد و گاه آشکار ،گاه توسط کسی می فرستاد و گاه خود می برد. گاهی نیز غذا می پخت و افراد را به خوردن دعوت می کرد. شبانگاه، که تاریکی شب سایه می گسترد و مردم می خفتند، امام (ع) همچون پدرانش زنبیل های نان و گوشت بر دوش می گذارد، کیسه های درهم و دینار در دست می گرفت، ناشناس به سراغ نیازمندان می رفت و غذا و پول را میان آنها تقسیم می کرد.
    2-1-5 معاشرت با مردم
    این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.