مطالعه و عملکرد

دانلود پایان نامه
به دلیل آنکه مناطق مورد مطالعه در زون فروافتادگی دزفول و زون فارس قرار گرفته‌اند لذا به شرح این دو زون اکتفا می‌شود.

  • زون دزفول

زون دزفول بخشی از پیش گودال زاگرس  (Fore Deep) است. این ناحیه یک زون ساختاری است که در جنوب باختری زون راندگی‌ها قرار دارد. در شکل‌گیری این فروافتادگی عملکرد توأم خطواره قطر-  کازرون (راست گرد) و گسل بالارود (چپ گرد) نقش اساسی داشته است. این ناحیه بین 3 تا 6 کیلومتر پایین‌افتادگی دارد، اما نسبت به مناطق مجاور از نظر تکتونیکی پایدارتر و دارای چین‌خوردگی کمتری است. بیشتر میدان‌های نفتی ایران در آن واقع شده است.

  • زون فارس

زون فارس به دو قسمت فارس داخلی و فارس بیرونی تقسیم شده است و گنبدهای نمکی فراوانی در آن وجود دارد. فارس بیرونی به دو زیر پهنه کوچک تر به نام فارس ساحلی و فارس نیمه ساحلی تقسیم می‌شود.
روند ساختارهای آن هم جهت با سایر ساختارهای زاگرس است ولی به علت عملکرد دیاپیرهای نمکی شکل برخی از ساختارها به خصوص آن‌هایی که در مجاورت گسل قطر – کازرون هستند دست‌خوش تغییر گردیده‌اند. به طوری که روند آن‌ها بر خلاف ساختارهای زاگرس است.  بسیاری از زمین‌شناسان، فارس را ناحیه‌ای واقع در بین دو گسل کازرون در باختر و گسل میناب در خاور می‌دانند، اما مطیعی (1374) ویژگی‌های زمین‌شناسی بخش خاوری فارس را متفاوت دانسته و آن را پس خشکی بندرعباس نامیده است. در این صورت مرز باختری پهنه فارس با زون گسلی کازرون محدود می‌شود و مرز خاوری آن خطی فرضی است که از حوالی بندر نخیلو آغاز و در نزدیکی کوه فینو در شمال بندرعباس تا راندگی اصلی زاگرس ادامه می‌یابد. مرز زون فارس در شمال با زون راندگی زاگرس مشخص می‌شود و مرز جنوبی آن خط ساحلی خلیج‌فارس است.
زون فارس از نظر گازخیز بودن بسیار حائز اهمیت است.
 

  • چینه شناسی نهشته‌های کرتاسه پایینی (نئوکومین- آپسین) در زاگرس
مطلب مشابه :  تحقیق درمورد توزیع بهینه قدرت و نتایج استنباطی

کرتاسه پایینی در حوضه زاگرس عمدتاً با دو رخساره مشخص می‌شود:
الف) ناحیه فارس و جنوب خاوری فروافتادگی دزفول
ب) ناحیه لرستان
به دلیل آنکه مناطق مورد مطالعه در ناحیه فارس و جنوب خاوری فروافتادگی دزفول قرار گرفته‌اند لذا تنها به شرح این ناحیه اکتفا می‌شود.
در ناحیه فارس و جنوب خاوری فروافتادگی دزفول، نهشته‌های کرتاسه با رسوب‌گذاری سنگ آهک‌های مربوط به نواحی کم عمق سازند فهلیان آغاز می‌شود و در تمامی طول نئوکومین ادامه می‌یابد. در نواحی بندرعباس این سازند به صورت ناهمساز بر روی کربنات‌های سازند سورمه و در نواحی جنوبی فارس و جنوب خاوری خوزستان، این سازند  بر روی سازند انیدریتی هیث به صورت ناهمساز قرار می‌گیرد. در نزدیکی شیراز رسوب‌گذاری کربناتی بدون وقفه از ژوراسیک تا نئوکومین تداوم می‌یابد. مرز بالایی کربنات‌های نئوکومین (سازند فهلیان) با شیل‌ها و سنگ آهک‌های بارمین- آپسین (سازند گدوان) در سراسر ناحیه فارس، جنوب شیراز و احتمالاً بندرعباس به صورت ناپیوستگی فرسایشی است. این حد با وجود ماسه‌سنگ، سیلت­ستون و گلوکونیت مشخص می‌شود که نشان‌دهنده یک فاز پسروی، بیرون آمدن از آب و فرسایش است و در پی آن یک فاز پیشروی عمومی صورت گرفته که در طی آن  شیل ها و سنگ آهک‌های سازند گدوان نهشته شده‌اند. پس از پیشروی دریا در طول آپسین از عمق حوضه کمی کاسته شده و نتیجه آن رسوب‌گذاری طبقات آهکی سازند داریان است که تمامی نواحی زاگرس به استثنای لرستان را پوشانیده است. بالا آمدن پلت فرم فارس در اواخر آپسین موجب پیدایش نهشته‌های آغشته به ترکیبات آهن دار، رسوبات ماسه‌ای و گلوکونیتی در بالای سازند داریان شده است. به سوی فروافتادگی دزفول ردیف بالایی مذکور به صورت جانبی به شیل‌ها و آهک‌های سازند کژدمی تغییر می‌یابد. در نواحی مرکزی فارس، شرق و شمال شرقی شیراز و در شمال فرو افتادگی دزفول رسوب‌گذاری کربنات‌ها و تا حدودی شیل‌ها در تمامی کرتاسه پیشین بدون وقفه ادامه می‌یابد.
در زیر به توصیف سازندهای نهشته شده در این ناحیه در کرتاسه پیشین پرداخته می­شود.

این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.