صلح و امنیت بین المللی و روابط بین المللی

دانلود پایان نامه

به هر حال صلح عبارت از تراضی و سازش بر امری خواه تملیک عین یا منفعتی بوده و یا اسقاط دین و یا حقی باشد اگرچه تشریع صلح برای قطع خصومت و رفع تنازع بین مردم است و لکن اختصاص به این مورد نداشته و مشروط نیست به این که مسبوق به نزاع و خصومت باشد.
همچنانکه ماده 758 قانون مدنی می‌گوید: «صلح در مقام معاملات هرچند نتیجه معامله را که به جای آن واقع شده است می‌دهد لیکن شرایط و احکام خاصه آن معامله را ندارد بنابراین اگر مورد صلح عین باشد در مقابل عوض نتیجه آن همان نتیجه بیع خواهد بود بدون اینکه شرایط و احکام خاصه بیع در آن مجری شود».
به نظر صلح نیز همانند سایر عقود، عقدی است مستقل و تابع سایر عقود نمی‌باشد هرچند که نظرات مخالفی بین حقوقدانان و فقهای امامیه و اهل سنت وجود دارد و اختصاص فصل و عنوان مستقل در قانون مدنی به صلح توسط مقنن مؤید مستقل بودن آن است. [88]

2-4. صلح در فقه امامیه

  1. فقهای شیعه از دیر باز ضمن طرح باب صلح در آثار فقهی و روایی خویش فروع گوناگونی را بیان کرده اند. در جوامع روایی همچون کافی، من لایحضره الفقیه و تهذیب الاحکام بابی مستقل به عنوان صلح آمده است. در آثارفقهی می توان اولین نشانه ها را میان آرا و فتاوای ابن جنید(381م) که در آثار فقهای متاخر دیده می شود یافت. در «مقنعه» شیخ مفید (م 413) و «انتصار» سید مرتضی «م 436) اگر چه باب مستقلی برای صلح ذکرنشده ولی بعضی از فروع آن طرح گردیده است.

گویا برای اولین بار میان کتب فقهی در آثار ابوالصلاح حلبی(م 447) و سلار دیلمی (م 448) و شیخ طوسی (م 460) که معاصر یکدیگر بودند، باب مستقلی برای مسائل مربوط به صلح قرار گرفته است.(46) پس از آن تا زمان حاضرکتاب صلح به بخش معاملات فقه پیوسته است.
2 . تعریف قدما و متاخران تا زمان شیخ انصاری از عقد صلح حکایت از این دارد که جایگاه عقد صلح نزد آنان برای فصل و قطع خصومت و نزاع بوده است. گویا اولین تعریف از ابن حمزه (متوفی حدود 560) در وسیله آغازمی شود: «الصلح: فصل الخصومه بین المتداعیین». و سپس تعاریف دیگری همچون: «عقد شرع لقطع التجاذب»، «و هو مشروع لقطع المنازعه»، «عقد شرع لقطع التنازع بین المتخاصمین»، «عقد شرع لقطع التنازع بین المختلفین»، «و آن عقدی است که شارع آن را وضع کرده است جهت قطع نزاع»، «و هو مشروع فی الاصل لقطع المنازعه السابقه او المتوقعه» میان متاخران رواج می یابد.
این تعاریف از زمان علامه حلی و محقق کرکی که تصریح برعدم اشتراط سبق خصومت و نزاع در صلح نموده اند دچارمشکل گردیده است و فقها با پاسخهای تقریبا یکنواخت خویش در صدد رفع تعارض میان این تعاریف و قول مشهورو مختار خود که لزوم هرگونه پیشینه اختلاف ونزاعی، و یااحتمال آن را در صلح لازم نمی داند، بر آمده اند. در بندهای بعد پاسخهای آنها بیان خواهد شد ولی تنها از زمان شیخ انصاری تعریف کاملا جدیدی از صلح ارائه می شود که ازمشکل تعارض مبری است. او در تعریف صلح می گوید: «ان حقیقه الصلح و لو تعلق بالعین لیس هو التملیک علی وجه المقابله و المعارضه، بل معناه الاصلی هو التسالم.» البته نقطه آغازین این تعریف را می توان در کلمات صاحب جواهر دید. او در پاسخ به کلام بعضی می گوید: «ان المراد بلفظ الصلح الواقع فی ایجاب العقد انشاء الرضا بما توافقا واصطلحا و تسالما علیه فیما بینهما، لا ان المراد به خصوص الصلح المتعقب للخصومه مثلا کما هو واضح».
قریب به اتفاق فقیهان شیعه بعد از شیخ انصاری تعریفی را برگزیده اند که از سخن گذشته شیخ اقتباس شده است، با اندک اختلافی در عبارت، جملگی صلح راتراضی و تسالم برتملیک عین یا منفعت، یا اسقاط دین و حق و مانند این امور تعریف کرده اند. محقق اصفهانی دو واژه فارسی «سازش» و «سازگاری» را بر کلمه «تسالم» ترجیح داده است. شیخ الشریعه اصفهانی حقیقت صلح را تسالم نمی داند، بلکه معنای حقیقی صلح را «تجاوز» و«صفح» و معانی مترادف دیگری همچون «اعراض» و «رفع ید» می داند. بعضی از فقیهان نیز تعاریف دیگری ارائه داده اند که حقیقت صلح در آنها بیان نشده است.
مرحوم شیخ محمد حسین کاشف الغطاء صلح را به تسالم تعریف نمی نماید، بلکه آن را التزام به تسالم و تعهد به رفع خصومت موجود یا مفروض معرفی می نماید.ازاین تعریف به دست می آید که وی پیشینه وجود خصومت ویا فرض آن را در عقد صلح لازم می داند. [89]

مطلب مشابه :  پایان نامه ارشد درمورد منابع تاریخی و محدوده زمانی

2-5. صلح در روابط بین الملل

  • صلح ، مفهومی بسیار خوشایند نزد عامه ی مردم و هواداران صلح دارد ؛ هر چند تاریخ بشریت خیلی اندک ؛ با آن قرین بوده است . به تحقیق ،‌ بیشتر تاریخ انسان و جامعه ی بشری با جنگ سپری شده تا صلح ؛ همچنین جنگ و صلح ، دارای تناوب و توالی بوده اند . همواره در پس جنگهای کوتاه یا طولانی ، صلح به ارمغان می آمد ، اما گذشت ایامی چند ، جنگ جدیدی را پدید می آورد چنین تناوب و توالی صلح و جنگ ،‌تحقیق و پژوهش این دو را به هم گره زده است . نظریه پردازان صلح ، ابتدا جنگ را تجزیه و تحلیل می کنند و آنگاه مکانیسمهای صلح و حفظ آن را مطرح می نمایند.
    روابط بین الملل ،‌هم اکنون بیش از هر دورانی ، نیازمند صلح و آرامش است ، زیرا صلح و ثبات ناشی از آن ، موجب پیشرفت تمدن می شود و بعلاوه ، مخاطره ی روابط بین المللی در یک جنگ فراگیر و همگانی ، شاید مستلزم کاربرد سلاحهای هسته ای باشد که بدون تردید نتیجه ای جز پایان نسل بشر و نابودی حیات انسانی در کره زمین نخواهد داشت . [90]

    2-6.  تاریخچه صلح و امنیت بین المللی

    از دیرباز، تصور رهایی از نزاع و جنگ مساوی با صلح بوده است. با اینحال، جنگ بعنوان یکی از ابزارهای سیاسیت خارجی کشورها بخشی از موجودیت انسان را تشکیل داده و طور همزمان، بیشتر بدنبال راههایی بوده تا نوع انسان را از این بلا برهاند.
    دولت – شهرهای یونانی اقدام به تشکیل شوراهایی کردند تا روابط میان خود را تثبت کنند و لذا پیمان ترک مخاصمه را میان خود، جهت تعلیق روابط خصم آمیز در حین بازی های المپیک منعقد ساختند. سپس دولت روم، صلح روم را برای شهروندانت خود مطرح کرد تا از این طریق در سراسر امپراطوری،درگیری مسلحانه را متوقف سازد. بعدها کلیساهای کاتولیک روم، فرمان مشهور ترک مخاصمه الهی را در 1041 میلادی صادر نمود که جنگ را در زمانهای معینی محدود می ساخت. با این همه، صلح کلی یا جزئی بعنوان یک رویا باقی ماند. با ظهور کشورها در اروپا پس از رهایی از قید استعمار و با پیدایش اختلافات مذهبی میان انسانها، شدت و قلمرو درگیری ها افزایش یافت. بتدریج در پایانت قرن 18 این تفکر بال و پر گرفت که انسانها باید مسئول اعمال خود شناخته شده و به همنی دلیل توسل به زور مورد  انتقاد واقع شد. سرچشمه این حرکت را می توان در اواخر قرن 15 از بازتاب تغییر نگرش به طبقه پادشاهان در اصطلاحات انجام گرفته در قوانین اساسی بازیافت.[91]
    یکی دیگر از جریانهای کاری نهضت های صلح، ضدیت در مقابل خدمت وظیفه و سربازگیری بوده ک ه اغلب به مفاهیم لیبرالیسم حقوق مدنی یا آزادی افراد ربط داده می شد. حتی قبل از اینکه سربازگیری مدرن در فرانسه در سال 1973 آغاز شود، جنگ و نظام وظیفه بارها در خیلی از کشورها با اعتراض مستمندان و افراد بی سواد روبرو شده بود.
    از اوایل قرن نوزدهم، حامیان صلح دریافتند که کمتر می توانند بطور انفرادی در تحقق آرمان خود کامیاب باشند، بنابراین اولین انجمن ها در سالهای 1815 و 1816 در انگلستانت و سپس در 1828 میلادی در آمریکا تشکیل شد. تا اینکه سرانجام در سال 1905 شورای ملی صلح[92] تاسیس گردید که فدراسیونی از گروه های موجود بود. جریان تاسیس گروههای مدافع صلح نیز در فرانسه در 1867 و در آلمان در 1891 اغاز شد و متعاقب این جریان ها بود که دوستداران صلح در صدد برآمدند تا در سطح جهانی مبادرت به تشکیل اداره صلح بین المللی[93] در سال 1829 بنمایند. [94]
    کنگره وین در 1815 طلیعه روند تدریجی تکامل اندیشه صلح را  اعتبار بخشید در طول سالهای 1848 تا 1851 کنفرانسهای متعددی در خصوص اهمیت صلح برپا شد و اینت جریان دوباره در سال 1899 با حضور 26 کشور در اولین کنفرانس صلح جهانی احیا شد و پیامد آن کنگره های سالیانه صلح جهانی تا قبل از برافروخته شدن آتش جنگ جهانی اول در کشورهای مختلف تشکیل گردید و این در حالی بود که کنگره های صلح و داوری ملی در ایالات متحده در بین سالهای 1907 تا 1915 پنج بار برگزار شد.

    مطلب مشابه :  دانلود پایان نامه درباره دیوان بین المللی کیفری و دادگاه های بین المللی
  • 2-7. تصمیم به صلح

    345- در حالی که آتش بس، متارکه جنگ یا تسلیم تنها منتهی به تعلیق یا خاتمه عملیات می شود، تصمیم به صلح پایان مخاصمه مسلحانه را در پیش دارد.
    تصمیم آتش بس ، متارکه جنگ یا تسلیم ضرورتا به پایان وضعیت جنگی منتهی نمی شود. اما به تحلیل بندهای 232 و 249 رجوع کنید که حکایت از آن دارند که هر کدام از این اعمال می تواند تاثیر خاتمه یک مخاصمه را داشته باشد و اگر طرفها بخواهند می توانند وضعیت جنگی را خاتمه بخشند.
    246- تصمیم به صلح عموما با انعقاد معاهده صلح نمایانت می شود. بنابراین حقوق بشردوستانه میان طرفهای مخاصمه ( حتی مقررات معدودی که به طور مثال به  استرداد زندانیان جنگی مربوط می شود) بی درنگ اعمال خواهد شد.
    247- انعقاد یک معاهده تنها توسط سران دولتها یا نمایندگان قانونی حکومت یک دولت انجام می شود.

    این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.