دانلود پایان نامه زاد المسافر و قرآن کریم

دانلود پایان نامه
  • «و قرر الإمام(ع) أن یخرج من مکه المکرمه نحو العراق مع عائلته وأخوته وجماعته من اصحابه لأمرین: الأوّل: «طلب أهل العراق منه بعدما أرسل الیهم ابن عمه مسلم بن عقیل و أخبره باستعداد الناس للتجاوب معه و الترحیب به و نصرته کما فهمه مسلم من ظواهر ألامور» الثّانی: بعد ما علم بأن یزید قد بعث عصابه مسلحه مولفه من ثلاثین رجل و أمرهم بقتل الحسین علیه السلام فی مکه المکرمه أینما وجدوه حتی و لو کان متعلقاً باستار الکعبه
    خرج الإمام علیه السلام و کما عبرفی وصیته الی اخیه محمّد بن الحنفیه : انی لم أخرج أشرولا…..حتی قال : «فمن قبلنی بقبول الحق فالله أولی بالحق ،ومن رد علی هذا أصبرحتی یقضی الله بینی وبین القوم بالحق و هو خیر الحاکمین »
    فالإصلاح فی اُمه جده (ص) و آله هدفه من الثّوره و لکن هنا شیئِ أریدان أنبه علیه فی قوله علیه السلام : « …. فمن قبلنی بقبول الحق فالله أولی بالحق »
    انه علیه السلام لم یقل : فمن قبلنی لشرفی و متزلتی فی المسلمین ، و قرابتی من رسول الله صلی الله علیه و آله و ما الی ذلک . بل قال : من قبلنی بقبول الحق، داعٍ من دعائه ، وحین یقبل الناس داعی الحق فانما یقبلونه لِما یحمله الیهم من الحق و الخیر لا لنفسه ، هکذا کانت فکرته الجهادیه علیه السلام .
    ثالثاً ، الخطب الجهادیه للإمام الحسین (ع) :
    « اذا فهمنا الخطابه بأنها الکلام الرامی الی الاقناع فی ای موضوع ، عند ذلک أدرکنا آثارها فی کل مجتمع أو محفل أو ندوه یعقدها سادۃ القوم أوزعماؤهم أو المسلطون علیهم اذا انتدبوا لبحث ، أو لدرس مشکله ، أو لنشر أمر إداری ، أوللتنبیه و الوعظ والزجر»
    فالحظابه فن من فنون الأدب العربی و الذی من خلالها یقف الخطیب بایصال الکلام المفید بالذوق السلیم و المعنی الواضح و الفصیح و باختصار و إیجاز الی المستمع .
    «تُعد الخطابه من أهم الموضوعات الأدبیه التی توسعت فی صدر الإسلام ، و کان یقصد بها الی توضیح الفکره الدینیه بأیسر عباره و أقرب طریق ، و اغراضها تختلف بأختلاف دوا عیها ، فمنها « الدینیه » و فیما الدعوه الی الدین و محاججه المعارضین و منها « الحزبیه» و فیها الجدل و الدفاع عن الرای و المبداء ، و منها « السّیاسیّه و الحربیه و فیها شرح الخطط السّیاسیّه و الحث علی النضال و الحرب ، و الوعید و الانذار و الی غیر ذلک من الاعراض کالنصیحه و الوصیه و ما توحی به الحوادث المفاجئه و المناسبات الکثیره»
    فألإمام الحسین علیه السلام أحد القاده الذین أتخذ الخطابه منبر سیاسی و جهادی ضد السلطه الجائره و الظالمه، فخُطب الإمام (ع) مع انها کانت جهادیه لکن فیها من البلاغه و الأدب العربی و الفصاحه و الحکمه ، ورثها من أسره تنطق بالشهد و الحکمه فی الکلام ، فجدّه من امه النّبیّ الاکرم (ص) کان أحکم الناس و أبلغهم و هو القائل عن نفسه و هو الصادق الأمین و قال « انا أفصح العرب »و جده من أبیه ابوطالب عبد مناف بن عبدالمطلب کان شاعراً خطیباً فی الجأهلیه والإسلام وینطق شعره وخطابته عن بلاغه وفصاحه و أما ابوه علی ابن ابی طالب علیه السلام سیّد الخطباء فهو القائل عن أدب أهل البیت علیهم السلام و بلاغتهم : « الا و ان اللسان بضعه من الانسان فلا یسعده القول اذا امتنع و لایهمله اذا اتسع وإنا لأمراء الکلام و فینا تنبثت عروقه و علینا تهدلتغصونه »
    و أما أمه فاطمه الزهرا و ما ادراک عن بلاغتها .
    فی مثل هذه الاجواء الاسریه ولد و نشاء الإمام الحسین علیه السلام و تذوق الکلام و الأدب وعاش الاحداث و مارس الخطابات التی خطبها اجداده و أمه و أبیه و أخیه و فی الاماکن المختلفه و المساجد و فی الحروب و المناسبات الإسلامیه، والی جانب الاسره کانت البیئه الاجتماعیه انذاک غنیه بالخطابه ، فأصبح الحسین (ع) من أعاظم الخطباء و من الذین أتخذ الخطابه ببلاغه و فصاحه ، و جزالته و بفکرته القویه و شجاعته و إیمانه و عقیدته الراسخه و إیمانه الحی أسلوباً لتوعیه الشعوب و یقظتهم ضد الظلم و الاستبداد و الوصول الی الغایه من إحیاء الدین و السنه النبویه الشریفه . فسنتعرض جمله من خطب الإمام (ع) و ذلک فی مواضعها و اماکنها الخاصه :
    1 – خطبته علیه السلام فی مجلس معاویه بن ابی سفیان :
    عن موسی بن عقبه أنه قال : لقد قیل لمعاویه : ان الناس قد رموا بابصارهم الی الحسین بن علی علیهما السلام ، فلو أمرته یصعد المنبر و یخطب الناس ، فان فیه حصراً و فی لسانه کلاله فقال لهم معاویه : قد خشینا ذلک بالحسن (ع) فلم یزل حتی عظم فی أعین الناس و فضحنا ، فلم یزالوا به حتی قال للحسین (ع) یا ابا عبدالله لوصعدت المنبر فخطبت !
    فصعد الحسین (ع) المنبر فحمد الله و أثنی علیه ثم ذکر النّبیّ فصلی علیه و علی آله ، فسمع رجلاً یقول من الذی یخطب ؟ فقال الحسین علیه السلام : نحن حزب الله الغالبون ، و عتره رسوله الاقربون ، و أهل بیته الطیبون ، و أحد الثقلین اللذین جعلنا رسول الله صلی الله علیه و آله ثانی کتاب الله تبارک و تعالی ، الذی فیه تفصیل کل شیئ لا یأتیه الباطل من بین یدیه و لا من خلفه ، فالمعولعلینا فی تفسیره و لایبطئناتأویله ، نتبع حقائقه ، فأطیعونا فان طاعتنا مفروضه ، اذ کانت بطاعه الله و رسوله مقرونه ، قال الله عزوجل : « أطیعوا الله و أطیعوا الرسول و اولی الامر منکم فان تنازعتم فی شییء فردوه الی الله و الرسول» ، وقال : « ولوردوه إلی الرسول و إلی اولی الامر منهم لعلمه الذین یستنبطونه منهم و لولا فضل الله علیکم و رحمته لأتبعتم الشیطان الّا قلیلا»و أحذرکم الأصغاء الی هتوف الشیطان بکم ، فانه عدوٌ مبین ، فتکونوا کأولیائه الذین قال لهم : « لا غالب لکم من الیوم الناس و أنی جار لکم فلما تراءت الفئتانَ نکص علی عقبیهو قال أنی بریءُ منکم » فتلقون للسیوف ضرباً ، و للرماح ورداً و للعمدِ حطماً و للسهام عرضاً ، ثم لایقبل من نفسٍ ایمانها ، لم تکن أمنت من قبل أو کسبت فی إیمانها خیراً . « قال معاویه : حسبک یا ابا عبدالله فقد أبلغت »
    بین علیه السلام فی هذه الخطبه أموراً منها :
    اولاً : عرّف بأنهم حزب الله الغالبون و من أتخذ غیرهم أصبح من الخاسرین ثم عرّف انهم عتره الرسول الکریم (ص)و هم أهل بیته الطاهرین و أستند یقول جده المصطفی (ص) حیث قال : « انی تارکٌ فیکم الثقلین کتاب الله و عترتی أهل بیتی لا یفترقا حتی یردا الحوض » و هذا نص صریح علی انهم الثقل المقابل للقرآن الکریم بحیث أینما وجد القرآن وجودوا فی جنبه و حیثما وجدوا یوجد القرآن کریم بجنبهم، ثم أضاف علیه السلام بأنهم مفسروا القرآن الکریم و یُعتمد علی تفسیرهم، و هم التابعون لحقایق هذا الکتاب الحکیم ..
    ثانیاً : بیّن علیه السلام بان طاعتهم واجبه و هی مقرونه بطاعه الله سبحانه و تعالی و طاعه رسوله الکریم (ص) و استند بالآیه الشریفه و أوضح علیه السلام للمسلمین بأنهم اذا أطاعوهم أطاعوا الرسول (ص) و اذا أطاعوا الرسول (ص) اطاعوا الله جل وعلا و باطاعتهم هذه سُعدوا فی الدنیا و الاخره.
    ثالثاً : یحذرهم الاستماع الی صیاح الشیطان، لأنه عدولهم و ضرب لهم قول الآیه المبارکه التی تتحدث عن قول الشیطان للذین اتبعوه بعد ما أن أضلهم قال لهم : الیوم أنتم الاعلون و لا یغلبکم احدٌ من الناس و أنااستجیرکم من کل سوء و لمّا تقابلت الفریقان عند الحساب تراجع الی خلفه و قال لهم أنا بریٌ منکم ثم وصف الذین خسروا آخرتهم باتباعهم الشیطان بانهم یواجه و اضرب السیوف و ورد الرماح و انکسار الأعمده ویکونوا هدفاً للسهام و ذلک هوا الخسران المبین ، و الواضح للذین یتبعون إبلیس لایُقبل منهم إیمانهم وهذه إشاره إلی الذین أغواهم الشیطان لقبول خلافه معاویه وسلب الخلافه من اصحابه و هم أهل البیت علیهم السلام و لایفیدهم أیمانهم بل إسلامهم بعد قبولهم ولایه بنی امیه.
    2– خطبته علیه السلام فی مکه عند خروجه الی العراق:
    و قبل أن یخرج من مکه متوجهاً الی العراق قام خطیباً فقال : « خُطّ الموت علی ولد آدم مخطَّ القلاده علی جید الفتاه و مإ أولهنی الی اسلافی اشتیاق یعقوب الی یوسف و خیر لی مصرع أنا لاقیه کأنی بأوصالی تقطعها عسلان الفلاه بین النواویس و کربلا فیملأن منی أکراشاً جوفاً و أجربه سُغباً ، لأ محیص عن یوم خُطّ بالقلم ، رضا الله رصانا أهل البیت ، نصبر علی بلائه و یوفینا اُجور الصابرین ، لن تشذ عن رسول الله لحمته بل هی مجموعه له فی حظیره القدستقربهم عینه و ینجز به و عده ، الأمَن کان فینا باذلامُهجته موطناعلی لقاءالله بنفسه لیرحل معنافأنی راحل مصبحاً إن شاءالله تعالی »و «کان خروجه من مکه یوم الثامن من ذی الحجه ( یوم التروبه ) و معه أهل بیته و موالیه و شیعته من أهل الحجاز و البصره و الکوفه الذین انضموا الیه ایام اقامته بمکه» .
    هذه الخطبه تُعد من إعجازه و کراماته روحی له الفداء حیث ذکر فیها إجمالاً ما یجری علیه و علی من معه، و أعلم أصحابه بما یجری علیهم فان الأئمّه علیهم السلام عالمون بما یجری علیهم و یعلم (ع) بانهم مقتولون موطنون أنفسهم علی لقاء الله تعالی. و قد أشار علیهم السلام فی قوله « خط الموت علی ولد آدم مخط القلاده فی جید الفتاه » بمعنی لزَم الموت علی الانسان لزوم دوران القلاده علی رقبه الفتاه و لایمکن الخروج منهإ فکذلک الموت محیط بالانسان ولایمکن الفرار منه .
    و فی قوله علیه السلام : « ما أولهنی الی أسلافی إشتیاق یعقوب إلی یوسف » هنا (ع) یعبر عن شده شوقه الی آبائه و اجداده کما کان یعقوب یشتاق الی رویه یوسف علیهما السلام . وبتعبیر آخر کان یشتاق الی الشهاده کی یستلم الوسام الذی یعبر عنه الیوم بسیّد الشّهداء،والمفهوم من کلامه و خیر لی مصرعٌ انا لا قیه و المصرع هو سقوط القتیل علی الارض و محل الذی یطرح فیه أی مکان الدفن و موضع قبره ، و قوله علیه السلام کأنی بأوصالی هذهِ تقطعّها عُسلان الفلاه بین النواویس و کربلا فیملأن منی أکراشاً جوفاً و أجربه سغباً ، الأوصال جمع وصله و هو ما یتوصل به و هی المفاضل و هنا من معاجزه علیه السلام یخبر بها و یقول و کأنی بمفاصلی هذه تقطّع و تنتشر،و فی یوم العاشر من محرم و بعد إستشهاده قامت خیول الاعداء رضت و قطعت أوصاله علیه السلام0 . و قوله (ع): «عسلان الفلاه و عسلان جمع عاسل و هو الذئب و الفلاه هی الصحراء و ینبیء علیه السلام با ن أوصاله المقطعّه تأکل منها ذئاب الصحراء ثم یقول و کأنه روحی له الفداء شبه أعدائه الذین استحوذ علیهم الشیطان و غرتهم الدنیا و اذّلهم الطمع فی المال و الجاه و حب الرئاسه بالحیوانات و الوحوش المفترسه فی الفلوات و الذئاب فی الصحاری والبراری و الواقع هم أذل منِ ذلک0
    و قوله (ع) : « فیملان منی أکراشاً جوفاً أجر به سغبا » الاکراش جمع کرش و الکرش بمنزله المعده فی الانسان و جوفاً هنا بمعنی خالیه و یکون المعنی ( فیملان ) اکراشاً خالیه، و أجربه مفردها جراب و هو مطلق الظرف الذی یحمل فیه زاد المسافر و السغب هو الجوع و لعل مراد الإمام علیه السلام بهذه الکلمه ان أهل الکوفه و هم الوحوش المفترسه الصحراویه بعد ما یقطعون أوصاله ینالون بمراداتهم فیملأن منه و من قتلی أصحابه بطونهم الخالیه و الجائعه . ثم أشارعلیه السلام بالصبر الذی هو لباسهم ودرعهم الحصینه عند الشدائد و عند الامتحان الالهی حتی ینالوا الأجر الذی أعده الله سبحانه و تعالی للصابرین ثم یقول (ع) : ان الوصله و اللحمه التی بینی و بین رسول الله (ص) لن تنفرد بتقطیتیهم أوصالی و تجتمع مع جدی فی الجنه حتی تقر و تبرد عینه و یصدق و عده الذی أوعدنی فیه بأنی أقتل بارض تُسمی کربلا و أن هذا الیوم لا تبدیل له ثم یقول لأصحابه أیما یبذل دمه و نفسه فداء لنا و للاسلام و یقر نفسه علی الشهاده فلیرحل معنا لأننی راحل غداً صباحاً إلی محل إستشهادی إن شاء الله تعالی .
    مطلب مشابه :  پایان نامه رایگان با موضوع مفهوم برنامه درسی و برنامه درسی پنهان

  • 3– الخطبه التی خطبها علیه السلام فی « ذوخشب » :
    این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.