دانلود پایان نامه درمورد دفاتر اسناد رسمی و گروههای اجتماعی

دانلود پایان نامه
  • ب) دریافت هر گونه وام و کمکهای کشاورزی و صنعتی و دامداری و …
    ج) کاندیدا شدن جهت انتخابات مجلس شورای اسلامی و سایر شوراها و …
    د) تحویل اصل گواهینامه یا پایان نامه دوره های تحصیلی دیپلم و بالاتر از وزارتخانه مربوطه
    ه) صدور پروانه کسب و اجازه اشتغال و عضویت در شرکتهای تعاونی
    و) ثبت هر گونه نقل و انتقال غیر قهری اموال به طور مستقیم و غیر مستقیم در دفاتر اسناد رسمی
    ز) دریافت مستمری از سازمانهای دولتی و وابسته و نهادهای قانونی
    ح) استخدام به هر صورت ( رسمی ، پیمانی و روزمزد و خرید خدمت) در وزارتخانه ها و مؤسسات دولتی و وابسته به دولت و نهادهای قانونی و شرکتهای دولتی
     
    گفتار پنجم : گذرنامه و کارت مربوط به هویت اتباع بیگانه
    گذرنامه یا پاسپورت یکی از مدارک شناسایی رسمی است که از سوی دولتهای ملی برای شهروندانشان صادر می گردد. با این مدارک دولت مربوطه از دیگر دولتها اجازه می خواهد تا به شهروندان مربوطه اجازه
    گذر یا ورود به خاک آن کشورها را بدهند. به اجازه ای که به این منظور از دیگر دولتها گرفته می شود روادید گفته می شود.
    بر طبق ماده 1 قانون گذرنامه : «گذرنامه سندی است که از طرف مأمورین صلاحیتدار دولت جمهوری اسلامی ایران مذکور در این قانون برای مسافرت اتباع ایران به خارج و یا اقامت در خارج و یا مسافرت از خارج به ایران داده می شود».
    بر طبق ماده 7 قانون گذرنامه انواع گذرنامه بر سه قسم است : [56]
    الف) گذرنامه سیاسی
    ب) گذرنامه خدمت (فردی ، جمعی)
    ج) گذرنامه عادی ( اعم از فردی یا جمعی)
    همانطور که ملاحظه می­شود گذرنامه هم در تعریف عام اسناد هویتی قرار می­گیرد اما در داخل کشورها گذرنامه به ندرت به عنوان یک ورقه هویتی مورد استفاده قرار می گیرد.[57]
    طبق ماده 31 و 32 قانون صدور گذرنامه (مصوب 10/12/1351)[58] برای بیگانگان بدون تابعیت یا خارجیان که به جهاتی قادر به تحصیل گذرنامه از کشور متبوع خود نیستند برگ گذر بیگانگان صادر می­شود.
    مقصود از اتباع خارجی موضوع ماده 180 قانون برنامه توسعه اقتصادی،- اجتماعی و فرهنگی[59] که از این پس قانون نامیده می­شود افرادی هستند (آواره – پناهنده – مهاجر و اتباع بیگانه دارنده گذرنامه) که تابعیت کشور جمهوری اسلامی ایران را ندارند و تحت عناوین زیر متقاضی ورود به کشور جمهوری اسلامی ایران هستند و تابعیت خارجی آنها مورد قبول دولت جمهوری اسلامی ایران است.
    پناهنده: به شخصی اطلاق می­گردد که به علت ترس موجه از اینکه به دلایل مربوط به نژاد یا مذهب، ملیت یا عضویت در بعضی گروههای اجتماعی یا داشتن عقاید سیاسی تحت شکنجه و در خارج از کشور محل سکونت خود به سر می­برند و نمی­تواند یا به علت ترس مذکور نمی­خواهد خود را تحت حمایت آن کشور قرار گیرد.
    آواره: فردی است که به دلیل وقوع جنگ داخلی یا بین­المللی بدون تشریفات قانونی، کشور متبوع خود را ترک یا وادار به ترک آن گردد، اما نمی­تواند برابر کنواسیون 1951 و پروتکل 1967 ژنو و ملحقات آن بیم موجه از اذیت و آزار به اثبات برساند.
    مهاجر: فردی است که متقاضی اقامت در جمهوری اسلامی ایران باشد و درخواست وی مورد قبول جمهوری اسلامی ایران قرار گرفته باشد.
    این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.