دانلود پایان نامه درباره عوامل موثر بر به موقع بودن گزارشگری مالی و مجموعه فرصت های سرمایه گذاری

دانلود پایان نامه
  • همچنین رابطه ای بین سیاست های گزارشگری میان دوره ایی شرکت و استفاده آنها از افشاگری های اختیاری دیگر وجود دارد، مانند پیش بینی های مدیریت. فراوانی و ارتباط افشاگری های اختیاری دیگر ممکن است توسط گزارشگری میان دوره ایی متناوب بیشتر کاهش داده شود؛ زیرا، استقلال هزینه بالاتر افشاگری به طور بالقوه ارزش افشاگری های اختیاری دیگر را کاهش می دهد و همچنین گزارشگری میان دوره ایی عدم تقارن اطلاعاتی بین مدیران و سرمایه گذاران را کاهش می دهد. متناوبا، وجود گزارش های میان دوره ایی متناوب ممکن است افزایش راهنمایی از مدیریت و همچنین افشاگری های اختیاری متناوب تر و مربوط تر را ضروری کند.
    در آخر، فعل و انفعالات بین تغییرات در فراوانی گزارشگری، اطلاعات تهیه شده توسط واسطه ها و افشاگری های اختیاری دیگر شرکت ها ممکن است بسته به اینکه تغییر در فراوانی گزارشگری به صورت اختیاری توسط مدیریت اتخاذ شده است یا با توجه به الزامات دولت اتخاذ شده است با هم تفاوت داشته باشند. برای مثال گیگلر و همر (1998، 2001) پیش بینی کردند که خواستن گزارش های میان دوره ایی متناوب تر ممکن است شرکت ها را وادار کند که افشاگری اختیاری را توسط افزایش دادن هزینه کلی افشا (برای مثال هزینه تولید و توزیع، هزینه ای قانونی، هزینه های ملکی یا هزینه های نمایندگی) یا توسط کاهش دادن ارزش هر افشاگری اختیاری اضافی، کاهش دهند. آنها پیشنهاد کردند که چون افشاگری اختیاری مسلما شاخص دقیق تری از ارزش شرکت نسبت به گزارش های اجباری می باشد، چنین مقرراتی باعث سقوط قیمت ارزشمندی سود خواهد شد. مشابها، واسطه های اطلاعاتی ممکن است افزایش اجبارها در فراوانی گزارشگری را متفاوت از افزایش های اختیاری ببینند.
    8-2 عوامل تاثیرگذار بر تصمیم شرکت بابت فراوانی دفعات گزارش دهی
    انتخاب دفعات گزارشگری یک شرکت به عوامل متعددی وابسته است. سازمانها از افشاگری های مکرر (کاهش در هزینه سرمایه و ریسک دعوای قضایی) با هزینه های مرتبط (آماده سازی گزارش، انتشار یا هزینه های خصوصی) منافع زیادی کسب می کنند.
    باتلر و همکاران (2007) بیان می کنند که شرکت ها به دلیل مشکلات مسائل اطلاعاتی بدنبال کم کردن عدم تقارن اطلاعاتی خویش از طریق گزارش دهی با دفعات بیشتر خواهد بود، بعلاوه هزینه های نمایندگی نوعی تقاضا برای نظارت بوجود می آورد و گزارش های مالی یکی از راه های نظارت است (جنسن و مک لینک (1976). بنابراین هزینه های اختصاصی برای سازمانهای فعال در صنایع متمرکز ، که اغلب کمتر رقابتی اند و تمایل کمتری به انتشار بیانیه های مالی خود دارند ، بالاتر می باشد (هریس، 1998). در نهایت به همان اندازه که چرخه تولیدی شرکت طولانی تر می شود، امکان بروز خطا در پیش بینی ها تعهدی بالاتر و در نتیجه گزارشات مالی ارائه گشته بحث برانگیزتر خواهد بود (دیچو و دیچو، 2002). بر اساس دلایل مطرح شده، شرکت ها با چرخه عملیاتی طولانی تر گزارش های موقت کمتری را ارائه می کند. در آشفتگی این تفسیر ها، تقاضای زیادی برای اطلاعات حسابداری به منظور کاهش شفافیت مالی شرکت ها با طولانی تر کردن چرخه عملیاتی است. مدل انتخاب فراوانی گزارش دهی در نهایت یک تابع از فاکتور های تاثیر گذار منافع و هزینه های افشاء می باشد.
    از این رو، دفعات گزارشگری تابعی است از :
    عدم تقارن اطلاعاتی، هزینه نمایندگی، هزینه های اختصاصی، آگاهی دهندگی کمتر در فواصل زمانی کوتاه، عملکرد.

  • که در رابطه فوق شاخص اندازه گیری عدم تقارن اطلاعاتی از اندازه نوسان پذیری بازده سهام – انحراف معیار باقیمانده های مدل بازار ماهانه شرکتها (برای مثال، باتلر و همکاران، 1985)- و جانشینی برای مجموعه فرصت های سرمایه گذاری شرکت، دارایی های در گردش (اسمیت و واتز، 1992)- نسبت ارزش دفتری دارایی ها به ارزش شرکت– استفاده شده است. همانند (لفتوویچ و همکاران، 1981) برای جایگزینی هزینه های نمایندگی و منافع نظارت از نسبت کل بدهی ها به ارزش شرکت استفاده کردیم. هزینه های اختصاصی را با نسبت تمرکز 4 شرکت اندازه گیری شده و چرخه عملیاتی را به شکل زیر محاسبه نموده اند:
    علاوه بر جایگزین های بالا، نماینده ایی برای عملکرد شرکت، که با بازده معوق دارایی ها اندازه گیری شد، قرار دادند. همچنین یک متغیر شاخص برای فهرست بورس قرار داده شد (1 اگر در AMEX و 0 اگر در NYSE باشد) زیرا آن یک شکل جایگزین از نظارت می باشد، و به طور جداگانه برای شرکت های AMEX و NYSE رگرسیون گرفته شد. در آخر، لگاریتم ارزش بازار حقوق صاحبان سهام رایج را برای کنترل اندازه شرکت قرار دادند (باتلر و همکاران، 2007).
    9-2 عوامل موثر بر به موقع بودن گزارشگری مالی
    بموقع بودن گزارش های مالی، یکی از مهمترین ارکان کیفیت ارائه اطلاعات مالی شرکت هاست، چرا که بهنگام بودن اطلاعات است که می تواند به استفاده بهتر و مفیدتر استفاده کنندگان اطلاعاتی منجر بشود که محصول نهایی سیستم حسابداری مخابره می کند. بنابراین، سرعت گزارشگری، به معنای میزان تاخیر زمانی در ارائه گزارش های مالی شرکت ها باید مورد توجه ویژه تهیه کنندگان گزارش های مالی باشد. افزایش سرعت گزارشگری به دلیل استفاده بموقع تر اطلاعات در اتخاذ تصمیم های اقتصادی توسط سرمایه گذاران، می تواند به شفافیت بیشتر اطلاعات مالی شرکت ها و به طبع آن، شفافیت بالاتر بازار سرمایه منجر شود که این موضوع به نوبه خود می تواند تاثیر بسزایی بر جذابیت بازار های مالی و سرمایه داشته باشد (بیدل و همکاران، 2009).
    پژوهش های پیشین نشان می دهد ویژگی های شرکت شامل اندازه شرکت، قدمت، سودآوری، رشد، ساختار سرمایه و حجم معاملات سهام بر به موقع بودن گزارشگری میان دوره ای تاثیر دارد. در ادامه این عوامل مورد بررسی قرار گرفته است.
    1-9-2 اندازه شرکت:
    یکی از ویژگی های مرتبط با به موقع بودن گزارشگری مالی، اندازه شرکت است. در مورد جهت این رابطه، دو دیدگاه متضاد وجود دارد.براساس دیدگاه اول، شرکت های بزرگ فاصله زمانی گزارشگری طولانی تری نسبت به شرکت های کوچک دارند؛ به دلیل آنکه حسابهای شرکت های بزرگ نسبت به شرکت های کوچکتر، پیچیده تر است. همچنین، میزان اطلاعاتی که آنها باید جمع آوری نمایند، گسترده می باشد و ممکن است از بخش ها، شعب و شرکت های فرعی متعددی به آنها منتقل شود (العجمی، 2008).
    براساس دیدگاه دوم ، شرکت های کوچک فاصله زمانی گزارشگری طولانی تری نسبت به شرکت های بزرگ دارند. نخست اینکه شرکت های بزرگ اغلب منابع بیشتر، کارمندان حسابداری مجرب تر و سیستم های اطلاعاتی پیشرفته تری در مقایسه با شرکت های کوچکتر دارند. همه این ویژگی ها به شرکت های بزرگ در گزارشگری سریعتر کمک می کند. دوم اینکه شرکت های بزرگ بیشتر در معرض توجه عموم قرار دارند؛ به خصوص آنکه شرکت های بزرگ از سوی تحلیل گران زیادی که معمولا اطلاعات به موقعی برای تایید و بازنگری انتظارهای خود نیاز دارند، رصد می شوند. سوم اینکه معمولا شرکت های بزرگ برای اجتناب از مداخله دولت، اطلاعات را سریعتر از شرکت های کوچکتر منتشر می کنند؛ زیرا شرکت های بزرگ به دلیل داشتن پیامدهای قابل توجه اقتصادی، از سوی نهادهای دولتی قابل ردیابی تر هستند (البنانی، 2008). در نهایت اینکه شرکت های بزرگ اغلب بوسیله سرمایه گذاران، اتحادیه های تجاری و نهادهای قانونی کنترل می شوند؛ بنابراین با فشار بیشتری جهت ارائه زودتر گزارش های خود روبرو هستند (دیر و مک هوگ، 1975).
    2-9-2 قدمت شرکت:
    پژوهش های قبلی نشان می دهد که سرعت گزارشگری مالی تحت تاثیر قدمت شرکت قرار دارد. این فرض بر نظریه منحنی یادگیری استوار است. براساس این نظریه ، تکرار باعث یادگیری کارکنان و یادگیری نیز باعث کاهش زمان انجام فعالیت می شود. پس با افزایش تعداد گزارش های مالی تهیه شده ، زمان گزارشگری کاهش می یابد. با تداوم فعالیت شرکت ، حسابداران آن تجربه بیشتری به دست می آورند. درنتیجه، شرکت های دارای سابقه و قدمت بیشتر، در جمع آوری، پردازش و انتشار اطلاعات با تجربه تر عمل می کنند (اوسو- انسا،2000).
    3-9-2 سودآوری و رشد شرکت:
    سودآوری و رشد شرکت نیز با به موقع بودن گزارشگری شرکت مرتبط است. بسیاری از پژوهش های قبلی نشان می دهد که شرکت های دارای نتایج موفق (اخبارخوب) گزارشگری سریعتری نسبت به شرکت های با نتایج ناموفق (اخباربد) دارند (اسماعیل و چندلر، 2004). تاخیر در انتشار اخبار بد و تسریع در انتشار اخبار خوب را می توان بر اساس “نظریه ذی نفعان” و “فرضیه گزارشگری داخلی” توجیه نمود (هاو،2000). براساس نظریه ذی نفعان و در زمانی که به دلیل الزامات افشای اجباری امکان کتمان اخبار بد وجود ندارد، مدیران انتشار آن را به تعویق می اندازند. بدین ترتیب، مدیریت فرصت و علامت آرامی به سهامداران می دهد تا پیش از آنکه اخبار بد به بازار برسد، سهام خود را واگذار نمایند. از طرف دیگر، اعلام سریعتر اخبار خوب اطمینان می دهد که سایر منابع در اعلام این اخبار پیش دستی نکنند. براساس فرضیه گزارشگری داخلی، مدیران نگران ارزیابی عملکرد داخلی هستند؛ به ویژه در مواردی که این ارزیابی تعیین کننده پاداش و در نهایت ابقای آنها در سمت های‌شان. بدین ترتیب، مدیران تمایل پیدا می کنند که انتشار اخبار بد را به تعویق بیاندازند تا اینکه آنها را رسیدگی، تعدیل و یا ارائه مجدد نمایند. از طرف دیگر، اخبار خوب بدلیل آنکه کمتر مورد بررسی قرار می گیرد، زودتر منتشر می شود (اسماعیل و چندلر،2004).
    4-9-2 ساختار سرمایه شرکت:
    رابطه بین ساختار شرکت و به موقع بودن را می توان با استفاده از دو نظریه رقیب مورد بررسی قرار داد. هر نظریه جهت متفاوتی از این رابطه را نشان می دهد. طرفداران دیدگاه اول معتقد هستند که شرکت های با اهرم بالاتر، سریع تر از شرکت های با اهرم پایین تر گزارشگری می کنند؛ زیرا براساس نظریه نمایندگی، شرکت های با اهرم بالاتر هزینه های نظارت بیشتری را متحمل می شوند. به دلیل آنکه این شرکت ها تمایل به سرمایه گذاری زیر حد بهینه دارند، معمولا اعتباردهندگان بندهایی را در قراردادهای بدهی می گنجانند که فعالیت های مدیریت را محدود می کند (اسماعیل و چندلر، 2004). یکی از بندهای قرارداد ، افشای سریع و متناوب تر را ملزم می کند تا اعتباردهندگان بتوانند وضعیت یا عملکرد مالی بلندمدت شرکت ها را مورد ارزیابی مجدد قرار دهند (اوسو- انسا،2000).
    حامیان دیدگاه دوم اعتقاد دارند که شرکت های با اهرم بالاتر ، دیرتر از شرکت های با اهرم پایین تر گزارش می کنند. طرفداران این دیدگاه بر این باورند که نسبت بالای بدهی به دارایی، قصور در پرداخت ها و در نهایت ورشکستگی را به خصوص در زمان رکود اقتصادی، افزایش می دهد (همان مرجع).
    این نوشته در آموزشی ارسال و , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.