دانلود پایان نامه ارشد با موضوع شرایط تحقق مسئولیت قراردادی و مسئولیت متصدی حمل و نقل

دانلود پایان نامه
  • همانطور که در گذشته بیان شد محدوده ی شروط غیر قابل درج در قرارداد حمل و نقل هوایی،شروطی است که مسئولیت کمتر از آنچه در پیمان ورشو درج شده برای شرکت هواپیمایی مقرر نماید.همچنین شروط و توافق قبلی برای مسئولیت بیشتر شرکت نه تنها اشکالی ندارد بلکه پسندیده نیز هست،رویه ای که هم اکنون شرکت های هواپیمایی ایالات متحده آمریکا و شرکتهای هواپیمایی اتحادیه اروپا در قراردادهای خود با مسافر و کالا اجرا می کنند[76]. این شروط موجب شده تا مسافران بیشتری به طرف این شرکتها جذب شود.قسمت اخیر بند یک ماده 22 پیمان ورشو اصلاحی چنین مقرر داشته:
    “مع دلک متصدی حمل و نقل مسافر می تواند با انعقاد قراردکه میزان بالاتری برای خسارت منظور گردد”

  • مبحث دوم: زمان و مکان مسئولیت
    ماده 17 محدوده ای که در آن، شرکت هواپیمایی مسئول خسارت واردشده به مسافر است داخل هواپیما یا حین عملیات پیاده یا سوار شدن بیان کرده است.
    مدت زمانی که متصدی حمل و نقل مسئول خسارات وارده است ،در معاهده به طور روشن بیان نشده است.به طور کلی پذیرفته شده است که مسئولیت متصدی حمل و نقل زمانی شروع می شود که مسافر در اختیار وی قرار می گیرد و تا زمانی که مسافر به سالن ورودی مقصد داخل می شود،ادامه می یابد.برای روشن شدن موضوع مثالی می آوریم:.
    در پرونده Kammergericht (Federal Republic of Germany)
    هواپیما به دلیل وجود مه غلیظ اطراف فرودگاه، امکان پرواز نداشت و مسافرین در سالن ترانزیت منتظر بودند. زمانی که امکان پرواز هواپیما میسر شد. مسافرین برای سوار شدن فراخوانده شدند. یکی از مسافرین که در حال پایین آمدن از پله سالن ترمینال بود به دلیل عجله کردن به زمین افتاد و صدمه دید. مسافر بر ضد شرکت هواپیمایی به دلیل صدمه وارد شده شکایت نمود. دادگاه فدرال آلمان در رأی خود گفت: از زمانی که شرکت هواپیمایی مسافران را برای سوار شدن به هواپیما دعوت می کند مسافرین در اختیار شرکت تلقی می شوند و عملیات سوار شدن شروع می شود بنابراین شرکت هواپیمایی باید صدمه وارده به مسافر را جبران نماید که البته این یک تفسیر موسع از حادثه است[77].
    مبحث سوم:چگونگی تعیین سبب مسئول مطابق کنوانسیون ورشو
    همانطور که در پیشتر بیان شد در خصوص چگونگی تعیین سبب مسئول مطابق کنوانسیون ورشو تکلیف کاملا مشخص میباشد چرا که مطابق ماده ی 17 کنوانسیون ورشو در صورت بروز سانحه ی هوایی و ورود خسارت متصدی حمل و نقل مسئول جبران خسارت تعیین گشته است و به نظر میرسد که واضعین کنوانسیون در این گونه موارد خواهان جلوگیری از سر در گمی حادثه دیدگان و یا بازماندگان آنها در خصوص تعیین سبب مسئول و مراجعه به آنان جهت جبران خسارت بوده لذا در صورت بروز چنین سوانحی ابتداعا متصدی حمل و نقل جبران خسارت نموده و بعد یقینا حق مراجعه به مسببین اصلی حادثه برای متصدی حمل و نقل محفوظ است.این سیستم حمایتی از زیان دیدگان در قوانین ایران مثلا در خصوص خساراتی که کارکران یک کارفرما به اشخاص ثالث وارد می آورند به چشم می خورد که در این موارد زیان دیده مستقیما به کارفرما از باب تقصیر از ناحیه ی عدم نظارت بر کار کارگران مراجعه و خسارت خود را جبران می نماید و در ادامه این حق برای کارفرما محفوظ است که به کارگر مقصر مراجعه و خسارت پرداختی را در صورتی که مقصر اصلی کارگر باشد از وی در یافت نماید.
    البته لازم به توضیح است که از منظر دیگر نیز می توان متصدی حمل و نقل را مسئول جبران خسارت وارده دانست چرا که صدور بلیت برای مسافر خود نشانه ی وجود قرارداد میان مسافر و متصدی حمل و نقل است و متصدی حمل و نقل است و متصدی حمل و نقل به طور ضمنی تعهد به سالم رسانیدن مسافر به مقصد را دارد آنهم از نوع تعهد به نتیجه،حال در صورت بروز سانحه ،متصدی حمل و نقل مسئول جبران خسارت وارده به مسافرین است مگر اینکه ثابت نماید که خسارت ناشی از علتی است که اصلا به او ارتباطی ندارد.مثلا مطابق ماده 20کنوانسیون ورشو در صورتی که متصدی حمل و نقل ثابت نماید که خود و عاملان او همه ی تدابیر لازم را برای جلوگیری از بروز خسارات اتخاذ نموده اند ،یا آنکه اتخاذ چنین تدابیری برای او و عاملان او مقدور نبوده است مسئولیتی نخواهد داشت.
    همچنین در خصوص حمل و نقل بار و لوازم شخصی نیز چنانچه متصدی حمل و نقل ثابت نماید که خسارت وارد شده ناشی از خطایی در امر خلبانی و هندلینگ (انجام خدمات مربوط به هواپیما روی زمین)یا ناوبری بوده است و او و عاملان او تدابیر لازم را از هر حیث برای احتراز از خسارت ،معمول داشته اند مسئول نخواهند بود در صورتی که متصدی حمل نقل ثابت کند که خسارت وارد آمده ،معلول خطای شخص زیان دیده است ،دادگاه میتواند مطابق قانون ،متصدی حمل و نقل را جزئا یا کلا از مسئولیت مبرا سازد.
    پس در سوانح هوایی شرایط تحقق مسئولیت قراردادی موجود میباشد چا که شرایط ایجاد این نوع از مسئولیت عبارتند از :
    1:وجود قراردادی نافذ بین زیان دیده و عامل ورود ضرر که صدور بلیت خود حاکی از وجود چنین قراردادی است(البته جبران خسارت در صورت عدم صدور بلیت توسط متصدی حمل و نقل نیز در ادامه بحث خواهد شد)
    2:خسارت ناشی از عدم اجرای صحیح مفاد قرارداد باشد که در اینگونه موارد بیان شد که تعهد متصدی حمل و نقل از نوع تعهد به نتیجه است که سالم به مقصد نرسانیدن مسافرین خود نوعی نقض قرارداد بوده و متصدی را در معرض مسئولیت در جهت جبران خسارت قرار میدهد[78].
    حال چنانچه بلیت توسط متصدی حمل و نقل صادر نشود تکلیف زیان دیدگان چیست؟
    مطابق کنوانسیون ورشو در برخی موارد مسئولیت متصدی حمل و نقل نا محدود است.این بدان معناست که مطابق کنوانسیون اصلاحی ورشو در لاهه در موارد عادی مسئولیت متصدی حمل و نقل در خصوص خسارات جانی مسافر نهایتا به میزان 250هزار فرانک بوده ومتصدی حمل و نقل بیش از آن مسئولیتی نداشته و در خصوص خسارات وارده به کالای ثبت شده مسافر به ازای هر کیلو تا 500فرانک مسئولیت دارد.اما در مواردی متصدی حمل و نقل حق استناد به محدودیت مسئولیت خود مطابق کنوانسیون ورشو ندارد.ماده ی 3 این کنوانسیون صراحتا بیان داشته:
    “در صورت عدم صدور بلیت توسط متصدی حمل و نقل ،متصدی حق استناد به کنوانسیون را در خصوص محدودیت مسئولیت خود نداشته و مسئولیت وی نا محدود میباشد”.
    البته لازم به توضیح است که در خصوص خسارت به کالای ثبت شده که کنوانسیون به ازای هر کیلو کالای ثبت شده مبلغ 500 فرانک در نظر گرفته است این مربوط به موارد معمول بوده که اصولا در سوانح هوایی کلیه کالاها از بین می روند وتعیین ارزش واقعی کالاها کاری بس دشوار می باشد لذا منطق و اصول حقوقی اقتضا دارد که در جایی که ارزش واقعی کالا قابل اثبات باشد مسئولیت متصدی تا همان میزان باشد.
     
     
    مبحث چهارم:چگونگی تعیین سبب مسئول در سوانح هوایی مطابق قوانین و رویه محاکم
    گفتار نخست:رعایت کنوانسیون ورشو1929 اصلاحی لاهه
    همانطور که در پیشتر ذکر شد ایران در سال 1354 مقررات کنوانسیون ورشو را در پروازهای خارجی خود پذیرفت و در سال 1364 طی ماده واحده ای مقررات این کنوانسیون را به پروازهای داخلی خود نیز تسری داد.پس همانطور که در مبحث قبل بیان شد چگونگی تعیین سبب مسئول مطابق کنوانسیون ورشو امری مشخص و بارز است که در صورت وقوع حادثه ی هوایی (البته در مواردی که پرواز مشمول کنوانسیون ورشو باشد،زیرا در فصل یک مواردی که خارج از شمول کنوانسیون ورشو بود به تفکیک بیان شد)متصدی حمل و نقل از باب مسئولیت قراردادی و آنهم از نوع تعهد به نتیجه در سالم رسانیدن مسافرین به مقصد مسئولیت خواهد داشت و حادثه دیدگان یا بازماندگان آنان در صورت تقاضای خسارت با تکلیف مشخصی مواجه بوده و با اعلام شکایت به طرفیت متصدی حمل و نقل می توانند در جهت احقاق حقوق خود قدمی مثبت بردارند.
     
    این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.