حضرت ابراهیم و امام علی (ع)

دانلود پایان نامه

به طور کلی در قرآن واژه امام و مشتقات آن 11بار ذکر گردیده و به معانی مختلف به کار گرفته شده است. امام نقطه مشترک در این مورد اطلاق لفظ امام و راهنمایی است گاه این اقتدا به واسطه فرد است و گاهی به واسطه کتاب است اما آنچه در اینجا مطرح است معنای واژه امام به شکلی است که در آیه 124 سوره بقره مطرح شده است: «واذابتلی ابراهیمَ ربُّه بکلماتٍ فأتمهن قال انی جاعلک للناس اماماً قال و من ذریتی قال لاینال عهدی الظالمین.» و هنگامی که پروردگار ابراهیم را به اموری چند امتحان فرمود(خدا به اوگفت): من تورا به پیشوایی خلق برمی گزینیم ابراهیم عرض کرد این پیشوایی را به فرزندان من نیز عطا خواهی کرد؟ فرمود آری (اگر صالح وشایسته باشند) عهد من هرگز به مردم ستمکار نمی رسد. از آیه مذکور چندمطلب به دست می آید:
در احراز مقام امامت استعداد ذاتی و صفا و نورانیت باطنی لازم است هرکسی نمی تواند بدان مقام شامخ مفتخر گردد به همین جهت حضرت ابراهیم وقتی با چشم باطنی ملکوت آسمان وزمین را مشاهده نموده و به مرتبه یقین رسیده که به واسطه آزمایش های گوناگون قابلیت او به اثبات رسیده واز جانب خدا به او وحی شد که تو را به مقام امامت ارتقا ء می دهیم.

  • از این آیه استفاده می شود که امامت ابراهیم غیر از مقام نبوت اوست بلکه عالی تر از آن بوده است زیرا این خطاب و ارتقاء او به مقام امامت در اواخر عمر حضرت ابراهیم (ع)واقع شده است و در آن هنگام آن حضرت بدون شک مقام نبوت را داشته با اینکه پیامبر بوده مورد امتحانهای سخت قرار گرفت و آنگاه به او وعده امامت داده شده است پس معلوم می گردد امامت او عالی تر از مقام نبوت بوده است.
    یکی از شرایط امامت این است که امام باید از گناه معصوم باشد.
    امامت یک عهد و پیمان الهی است با جعل و انتخاب و نصب از طرف خدا اثبات می شود.
    حضرت ابراهیم پیش از این خطاب، پیامبربود و هدایت مردم را به عهده داشت با وجود آن خدا به او وعده امامت داد از اینجا می توان فهمید که هدایت کردن امام، هدایت مخصوصی است .با هدایت کردن پیامبران فرق دارد از بررسی آیات 24 سوره سجده ونیز 27 سوره انبیاء معلوم می شود که معنای امامت، معنای مطلق هدایت نیست بلکه به معنای هدایتی است که به امر خدا صورت می گیرد. از لوازم امامت صبرویقین است امام باید ذاتاً پاک و معصوم باشد ونیز امام محتاج به هدایت کسی نیست.
    علاوه براین موارد علامه طباطبایی از آیات فوق چند نکته استنباط کرده است که عبارتند از:
    امامت مقامی است که باید از طرف خدای متعال معین و جعل شود.
    امام باید به عصمت الهی معصوم باشد.
    زمین هرگز از وجود امام خالی نیست.
    امام باید مؤیّد از طرف پروردگار باشد.
    اعمال بندگان خدا هرگز از امام پوشیده نیست.
    امام باید به تمامی مایحتاج انسانها علم داشته باشد.
    محال است که با وجود امام کسی پیدا شود که از نظر فضایل نفسانی مافوق امام باشد علامه طباطبایی نظر بسیاری از مفسران راکه مقام امامت را همان مقام نبوت می دانند رد می کند و دلایلی رابیان می کند از جمله اینکه: طبق آیه 124سوره بقره مقام نبوت حضرت ابراهیم جدای مقام امامت است «واذابتلی ابراهیم ربه بکلماتٍ فاتمهن قال انی جاعلک للناس اماماً قال ومن ذریتی قال لاینال عهدی الظالمین»
    ازجهت ادبی: زیرا اماماً مفعول به (جاعل) است و ادبا گفته اند که اسم فاعل اگر به معنی ماضی باشد هیچگاه عمل نمی کند لذا باید(جاعل) در اینجا به معنی حال یا استقبال باشد تا بتواند عمل کند پس امامت به معنی نبوت نیست.
    چون این گفتگو در اواخر عمر ابراهیم و پس از تولد اسماعیل و اسحاق بوده است وخداوند بشارت تولد این دو فرزند را بعد از هلاک کردن قوم لوط به ابراهیم داده پس در این زمان مقام نبوت را داشته و رسالت پیامبری را بردوش داشته است سپس به مقام امامت نائل گردیده است.
    بسیاری از الفاظ قرآن بر اثر مرور زمان وتکرار زیاد معنی اصلی خود را از دست می دهند، امامت هم جزءاین الفاظ است. عده ای آن را به معنی نبوت و تقدم و مطاع بودن مطلق گرفته اند و جمعی به معنای خلافت و وصایت و ریاست در امور دین و دنیا در حالی که هیچ کدام از اینها نیست بلکه معنی اصلی آن پیشوا بودن است به طوری که مردم از کسی که در این مقام است تبعیت می کنند و گفتار خود را تطبیق بر گفتار و رفتار او می نمایند
    1-10-معرفت وشناخت امام
    امامت از نظر شیعه یکی از ارکان اصلی دین به شمار می رود و پیروی از امام به همه امت بطور مطلق واجب و مخالفت با امام مخالفت با خدا و رسول اوست. پس باید امام را شناخت و در کردار ورفتار خویش از او پیروی کرد.لذا میان شناخت خدا و شناخت امام ارتباطی محکم وجود دارد کسی که با امام شناسی مشکل دارد با خدا شناسی و نبی شناسی مشکل دارد .پیامبر در باب شناخت امام می فرماید :«من مات ولم یعرف امام زمانه مات میتهً الجاهلیهً»
    مطلب مشابه :  دانلود پایان نامه اجرای مجازات و مصالح مرسله

  • کسی که بمیرد و امام زمانش را نشناسد به مرگ جاهلی مرده است. از امام صادق به نقل از حارث بن مغیره در خصوص سخن پیامبر(ص) چنین آمده است: «عرض کردم (حارث بن مغیره)جاهلیت کامل یا جاهلیتی که امامش را نشناسد چیست؟ فرمود: جاهلیت کفر و نفاق وگمراهی»
    در شرح این روایت مراد از جاهلیت، عقاید باطل و عادات زشتی است که عرب قبل از اسلام دچارش بودند. شناخت امام وسیله ای است برای شناخت خداوند، که لازم و واجب است. امام علی (ع) اهل بهشت را کسانی می داند که امام را شناخته باشند و اهل دوزخ را غافلان از شناخت امام می داند. «همانا امامان از جانب خدا تدبیر کننده کار مردمانند و کارگزاران بندگانند. کسی به بهشت نرود جزکسی که آنان را شناخته باشد و آنان او را شناخته باشند و به دوزخ در نشود جز آن که منکر آنان بود و آنان وی را پذیرفته باشند و محروم نساخته باشند.»
    از نظر امام علی (ع) معرفت امام چون معرفت خدا و رسول درمرتبه نخست ایمان قرار دارد واگر کسی امام را نشناسد طعم ایمان را نخواهد چشید، حضرت می فرماید: «اولین مرتبه ایمان این است که خدای تعالی بنده اش رابشناساند و بنده به طاعت اقرار کند ،پیامبرش را به او بشناساند و او به پیروی از پیامبر اقرار کند و امام وحجتش را بر روی زمین و شاهدش بر خلق را معرفی کند و او به طاعتش اقرار نماید. وکمترین چیزی که بنده به آن گمراه می شود این است که حجت خدای تعالی وگواه بندگانش را که خداوند به اطاعت اوامر ولایت اورا فرض کرده نشناسد.»
    آن حضرت پایین ترین درجه ایمان را به سه امر مشروط کرده است:
    اقرار به اطاعت از خداوند
    اقرار به اطاعت پیامبر(ص)
    این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.