جنوب و جنوب غرب ایران و اندازه گیری

دانلود پایان نامه
Farshadfar, A.,Rouaix, S.J.& James , G.A.,(1960) برش نمونه سازند داریان را در کوه گدوان اندازه گیری نمودند.
James and Wynd (1965) چینه شناسی کلیه سازندهای مربوط به جنوب و جنوب غرب ایران را معرفی نموده و واحدهای زیست چینه ای را مطرح ساخته اند و از آن زمان تا کنون از این واحدها در صنعت نفت استفاده شده و بنیان های اصلی کلیه مطالعات زمین شناسی را تشکیل می دهد.
James and Wynd (1965)   نهشته های خامی را مورد مطالعه قرار دادند . بر پایه این مطالعات، این واحد سنگ چینه ای به گروه تغییر یافت. به این ترتیب گروه خامی از پایین به بالا به پنج سازند سورمه، هیث، فهلیان، گدوان و داریان تقسیم شد.
Wells (1965)  تاریخچه زمین شناسی و بیواستراتیگرافی گروه خامی را در جنوب غرب ایران مورد مطالعه قرار داد.
Wynd (1965)  طی گزارش خود مطالعاتی در مورد بیواستراتیگرافی کلیه سازندهای موجود در زاگرس انجام داد و سازند داریان را در برش نمونه مورد مطالعه قرار داد.
Dixon, Soeers در سال های متعدد، مطالعات مختلفی را بر روی مخازن مربوط به گروه های خامی و بنگستان انجام داده اند.
Golestaneh (1965)  گروه خامی را از نظر فسیل شناسی بررسی نمود.  بر پایه مطالعات ایشان، سن این نهشته ها ژوراسیک تا کرتاسه پیشین  ) لیاس پسین تا نئوکومین و آپسین(  تعیین شده است.  وی عقیده دارد که گروه خامی در جنوب ایران دارای تغییرات رخساره­ ای و ستبرای قابل توجهی بوده که این تغییرات با تنوع رخساره ای بخشی از ژئوسنکلینال حوضه در ارتباط است.
Kheradpir (1975)  چینه شناسی گروه خامی در جنوب باختر ایران را مورد بررسی قرار داد و سن این گروه را ژوراسیک پیشین ) لیاس پسین(  تا کرتاسه پیشین) آپسین- آلبین(  تعیین نمود. خردپیر بر پایه تطابق چینه ای و ارائه بایوزوناسیون، 5 ناپیوستگی را در گروه خامی معرفی می نماید . ایشان معتقد است که ناپیوستگی های رسوبی برستبرای مخزن، کیفیت و گسترش آن ها تاثیر به سزایی دارد.  ناپیوستگی های شناسایی شده در پایین و بالای سازند سورمه، بالای سازند هیث، بالای سازند فهلیان و مرز سازند داریان و کژدمی قرار دارند.
Sissingh (1977)  نهشته های کرتاسه زیرین در نواحی اطراف گسل کازرون و جنوب فروافتادگی دزفول را مورد بررسی قرار داد و 23 افق زیستی با اهمیت زمانی را شناسایی و معرفی نمود.
Koop& Orbel (1977)  در مورد ضخامت واحدهای کرونواستراتیگرافی و گسترش رخساره های مربوط به سازند های گروه های خامی و بنگستان مطالعاتی را انجام داده است.
Setudehnia (1978)  با بررسی چینه شناسی توالی مزوزوئیک در جنوب باختر ایران به این نتیجه رسید که نهشته های کرتاسه زیرین در ناحیه فارس و خاور خوزستان به طور عمده از رسوبات کربناته تشکیل شده اند. این رسوبات به سمت لرستان به شیل های سیاه مریوط به محیط های عمیق و سنگ  آهک های رادیولردار تغییررخساره می دهند.
Ghavidel Syooki (1979) پالینومورف های سازند داریان در چاه شماره – 1 رودک را موردمطالعه قرار داد.  وی با بررسی مجموعه فسیلی، سن این سازند را آپسین-آلبین تشخیص داد ومحیط رسوبی آن را محیط دریایی دور از ساحل شناسایی نمود.
Sedaghat (1982)  رسوب شناسی نهشته های گروه خامی بالایی در جنوب باختر ایران را مورد مطالعه قرار داد. وی محیط رسوبی گروه خامی بالایی را تعیین و 12 رخساره سنگی معرفی نمود.
Habibi, Feiznia and Barzegar (1984)  چینه شناسی، رسوب شناسی و ویژگی های پتروفیزیکی قسمت بالایی گروه خامی یعنی سازند های گدوان و داریان را مورد بررسی قرار دادند. نتیجه این مطالعات، شناسایی سه سیکل و یازده سکانس بوده است.  در این بخش از گروه خامی، سیکل اول (پسرونده(  شامل گدوان زیرین- خلیج، سیکل دوم  )پیشرونده(  شامل گدوان بالایی- داریان پایینی- زبانه کژدمی و سیکل سوم )پسرونده(  شامل داریان بالایی است.
Barzegar, Faridi, Habibi and Odisho (1986) جهت تشخیص تله های چینه ای و چگونگی گسترش مخازن نفتی، مطالعاتی را بر روی نهشته های گروه خامی انجام دادند.   این بررسی ها نشان داد که از قاعده سازند سورمه تا انتهای بخش خلیج، چهارده سیکل و ده سکانس رسوبی وجود دارد . از دیگر نتایج این مطالعات تعیین وشناسایی رسوب شناسی، محیط رسوبی و چینه شناسی بخش خلیج تا قاعده سورمه در منطقه دزفول جنوبی و تطابق رخساره ها و ارزیابی پتروفیزیکی است.
Jalali (1993)  بایواستراتیگرافی و میکروپالئونتولوژی چاه مختار-1 را مورد بررسی قرار داده و میکروفسیل های سازندهای فهلیان، گدوان و داریان را شناسایی نمود. وی در این مطالعات بایوزون های موجود در این رسوبات را ارائه داد.
قلاوند، ه. (1375) لیتواستراتیگرافی و بیواستراتیگرافی سازندهای داریان و کژدمی در جنوب باخترایران (نواحی فارس و فروافتادگی دز فول) را مورد مطالعه قرار داد. بر پایه این مطالعات سن سازند داریان آپسین-آلبین بوده و وجود وقفه رسوبی و ناپیوستگی در مرز سازندهای داریان وکژدمی در برش تنگ ماغر با افق شاخصی از اکسید آهن و نیز مارن گلوکونیت دار مشخص شده است.
ناصری، ز. (1381 ) ویژگی های مخزنی و محیط رسوبی سازند داریان در خلیج فارس )از تنگه هرمز تا بلندای قطر( را مورد بررسی قرار داد.  در این مطالعات هشت میکروفاسیس شناسایی شده که در سه محیط اصلی رمپ داخلی، میانی و خارجی رسوبگذاری نموده اند.  وی گسترش و روند تخلخل را در ارتباط با چگونگی گسترش رخساره ها دانسته، به طوری که رخساره هایی که در رمپ میانی رسوب گذاری نموده اند، دارای تخلخل بهتری هستند.
مرادی، م. ( 1381)  ویژگی های مخزنی و محیط رسوبی سازند داریان در خلیج فارس  )از بلندای قطر تا منتهی الیه شمال باختری خلیج فارس( را مورد بررسی قرار داد.  وی این نهشته ها را مورد بررسی میکروسکوپی قرار داد و هشت میکروفاسیس شناسایی نمود که در یک محیط پلت فرم کربناته از نوع رمپ رسوبگذاری کرده اند . این مطالعات نشان دهنده کاسته شدن روند تخلخل از سمت مرز آبی فلات قاره ایران به سمت سواحل ایران است.
دباغ، ع. ( 1382 )  چینه شناسی رسوبات آپسین-آلبین ) سازند داریان(  در نواحی اطراف گسل کازرون و جنوب فروافتادگی را مورد بررسی قرا داد.  بر اساس این مطالعات روند شکل گیری و تکوین حوضه رسوبی در اواخر کرتاسه پسین)  آپسین- آلبین ( به چهار مرحله تقسیم و وضعیت پالئوژئوگرافی منطقه مورد مطالعه شناسایی شده است. مرحله اول شامل شکل گیری پلت فرم داریان پایینی (آپسین)، مرحله دوم شامل عمیق تر شدن قسمتی از حوضه و تغییر جانبی رخساره داریان پایینی از رخساره کم عمق )پلت فرمی (  به حوضه عمیق شامل لایه های چرت رادیولردار )آپسین( و شیل های زبانه کژدمی، مرحله بعد شامل تشکیل کربناتهای کم عمق داریان بالایی )آپسین) و پیشروی به سمت حوضه و مرحله چهارم شامل پیشروی دریا و تشکیل سازند کژدمی )آلبین- سنومانین( می باشد.
محمدی استاد کلایه، ر. ( 1382 ) چینه شناسی سکانسی سازند داریان در دو چاه آغاجاری 140- و تنگو- 1 در دزفول جنوبی را مورد بررسی قرار داد.  در این مطالعه سازند داریان با سن آپسین در منطقه فروافتادگی دزفول)حوضه رسوبی زاگرس در جنوب باختری ایران ( بررسی شده است. در این مطالعه، این سازند بر اساس چینه شناسی سکانسی تقسیم بندی شده است.
این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.