تحقیق رایگان با موضوع شیعه امامی و استدلال

دانلود پایان نامه
  • علائم دوم حرام گوشت بودن پرندگان،درندگی آنهاست.رسول خدا (ص) فرمودند: هر حیوان صاحب نیش از درندگان و هر صاحب چنگال از پرندگان، حرام گوشت است و نباید از
    حیوانات درنده بخوری.
    3 . نداشتن چینه دان،سنگ دان و خارپشت پا
    یکی دیگر از نشانه های پرندگان حرام گوشت نداشتن چینه دان،سنگ دان،و خار پشت پا،که به “انگشت ششم” معروف است را می توان نام برد،فقدان هریک از این سه امر علامت حرام گوشت بدن است،زیرا اگر یکی از این علائم در پرنده ای باشد حلال گوشت است.
    پسر بکیر از امام صادق(ع) نقلی می کند که حضرت فرموده است: از پرندگانی که دارای سنگ دان و خارپشت پا و چینه دان هستند بخور.
    4. نص خاص (تصریح بر حرمت در روایات)
    قسم چهارم از پرندگان حرام گوشت پرندگانی هستند که روایت خاص بر حرمت آن ها دلالت دارد.مثل طاووس و خفاش.امام رضا(ع) فرمودند:طاووس حرام گوشت است و تخم آن نیز خورده نمی شود.امام رضا(ع) فرمودند:خفّاش از حیوانات مسخ شده است.در این قسم طاووس و خفّاش بر اساس حدیث وارده حرام می باشد و نمی توان از گوشت آنها استفاده کرد.
    دیدگاه حنفیه
    فقهای اهل سنت پرندگان را به دو بخش تقسیم کرده اند:
    1ـ اهلی؛
    2ـ وحشی.
    عبدالحمید عبیری درباره پرندگان اهلی می نویسد:
    «پرندگان خانگی … خوردن آن ها حلال است بدون اختلاف. در عین روشن بدون حلال بودن آن ها فقها به برخی ادله استدلال کرده اند، از جمله، فرمایش خداوند:« برای ایشان طیبات حلال شده»، و این پرندگان از طیبات به شمار می آیند… و نیز استدلال شده به اجماع؛ زیرا اجماع منعقد شده بر حلال بودن این پرندگان.»
    ایشان درباره پرندگان وحشی می نویسد:
    «فقها نسبت به حلال یا حرام بودن پرندگان وحشی اختلاف کرده اند. برخی از این پرندگان حلال و برخی دیگر حرامند، و آن چه حرام شده یا از آن جهت است که دارای چنگال است یا از آن جهت است که پیامبر خدا(ص) دستور کشتن آن را داده یا از کشتن آن نهی کرده است.
    در حلال یا حرام بودن پرندگان دارای چنگال دو نظر است:
    الف: این پرندگان حرامند؛ این نظر مشهور فقها از حنفیه، شافعیه، حنابله، ظاهریه، شیعه امامی و قولی از مالکیه است که زیدیه و ابی ثور نیز آن را پذیرفته اند.
    ب: مذهب دوم به حلال بودن این پرندگان حکم می کند. و این نظر، روایتی است که از نظر مالکیه راجح است و آن قول لیث پسر سعد و اوزاعی و یحیی پسر سعید است.»
    النحلاوی حنفی می گوید: کلُّ ذی مِخْلَب من الطیروالمراد من ذی مخلب؛ الذی یصید بمخلبه، لا کلُّ ذی ناب ومخلب، فإن الحمامه لها مخلب، وذو المخلب من الطیر – کالبازی، والباشق، والشاهین، والحدأه، والبغاث، وما أشبه ذلک – فیدخل تحت نهی النبی صلى اللَّه علیه وسلم عن کل ذی مخلب من الطیر.
    هر پرنده ای که پنجه دارد گوشتش حرام است و مراد از داشتن پنجه این استکه با چنگال خود شکار می کند، نه هر پرنده ای که چنگال داشته باشد چون کبوتر هم چنگال دارد اما با ان شکار نمی کند و ذو مخلب از پرندگان مثل باز، عقاب، شاهین،و حداه و بغاث( کوچکتر از کرکس است).پس همه اینها تحت نهی نبی از خوردن پرندگان صاحب چنگال است.
    اما از پرندگانی که ذو مخلب نیستند و اهلی هستند مثل مرغ، اردک، و وحشی، مثل کبوتر، فاخته، گنجشک،قرقی،کبک، و کلاغی که از زراعت می خورد، و عکه(نوعی کلاغ)، به اجماع حلال هستند. همین طور پرستو،جغد، صرد، به فارسی(ورکاک)،و هدهد حلال هستند. ودر خفاش اختلاف است.و صلصل(شبیه فاخته)،لک لک،دبسی(مرغی است مایل به سیاهی)و لحام، مکروه هستند.
    این نوشته در آموزشی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.