اصلاحیه 1990 لندن،پایان نامه حفاظت از لایه ازن

نشست 1989 اعضا

 

نشست اول کنفرانس اعضا کنوانسیون و نشست اول پروتکل به ترتیب از 26 تا 28 آوریل واز 2 تا 5 مه در هلسینکی برگزار شدند.[1]در آن زمان کنوانسیون وین و پروتکل مونترال هر دو لازم الاجرا بودند. کنفرانس اعضا در نشست اول خود تصمیم گرفت پروتکل مونترال مناسب ترین ابزار برای حصول به هماهنگی در خصوص رویه ها ، استرراتژی ها و اقدامات مربوط به کاهش انتشار موا دی است که احتمالا یا به طور قطع موجب تغییر در لایه ازن می شوند.[2]در بیانی هلسینکی به مشکلات دولت های در حال توسعه از جمله اختلاف در مورد تفسیر و تعریف نیازهای اساسی داخلی و به تشکیل صندوقی برای کمک مالی و فنی به این دولت ها اشاره دارد . در نشست اول اعضا ،تشکیل 4 هیئت ارزیابی مرکب از متخصصین مشهور بین المللی در رشته های مربوطه، به شرح ذیل پیش بینی شده: 1)هیئت ارزیابی علمی ازن 2)هیئت ارزیابی محیط زیست 3 )هیئت ارزیابی اقتصادی و 4)هیئت ارزیابی فنی.

 

بند دوم:مذاکرات پیش از اصلاحیه و تعدیل های 1990 لندن

 

در این مذاکرات توجه عمده روی جایگزین سریع کلروفلوروکربن ها با مواد شیمیایی جدید – هیدروکلروفلوروکربن ها[3] و هیدفلوروکربن ها بود . خط تولید 75% کلروفلوروکربن ها در دست 13 شرکت بود که آمادگی متوقف کردن استفاده از کلروفلوروکربن ها را داشتند مشروط به اینکه به آنها فرصت کافی برای استفاده از هیدروکلروفلوروکربن ها و هیدروفلوروکربن ها به عنوان مواد جایگزین داده می شد . دولت ها در خصوص فرصت مورد نیاز برای توقف تولید و مصرف کلروفلوروکربن ها به توافق رسیده و برای کاهش تدریجی تولید و مصرف مواد جایگزین جدید برنامه ریزی کردند . اما نشست به دلیل عدم توافق در مورد زمان قطعی حذف آنها نتوانست در این خصوص به نتیجه برسد .[4]

 

 

بند سوم:تعدیل و اصلاحیه 1990 لندن[5]

نشست دوم اعضای پروتکل مونترال از 27 تا 29 ژوئن 1990 با حضور 54 عضو پروتکل و 42 ثالث در لندن برگزار شد .[6]

اهداف مهم نشست اعضا تسریع کاهش تدریجی سایر مواد کاهش دهنده لایه ازن و تاسیس ساز و کار مالی برای کمک به دولت های در حال توسعه به منظور تضمین مشارکت تعداد بیشتری از آن دولت ها در رژیم حفاظت از لایه ازن بود . اصلاحیه لندن از 10 اوت 1992 لازم الاجرا شده . در خصوص مواد تحت کنترل اصلاحیه لندن رزیم جامعی را برای کنترل مواد کاهش دهنده لایه ازن تنظیم نمود و بدین ترتیب با افزودن تعداد مواد تحت کنترل آنها را به 5 گروه تقسیم نمود :

1) 5 نوع کلروفلوروکربن های اصلی

2) 3 نوع مهم هالون در ضمیمه A

3) 10 نوع کلروفلوروکربن

4) کربن تتراکلریدو 15 متیل کلروفرم در ضمیمه B به موجب اصلاحیه لندن مقدر شد .

هیدروفلوروکربن ها مسئولانه و با هدف حذف تدریجی تا سال 2040 تولید و مصرف شوند به موجب اصلاحیه دولت های توسعه یافته متعهد شدند 5 نوع فلوروکلروکربن های اصلی و 3 نوع هالون مندرج در ضمیمه A را در سال 1992 به حد سال  1986 برسانند در سال 1995 آنها به میزان 50% کاهش داده تا سال 2000 آنها را کاملا حذف کنند دولت های در حال توسعه مشمول ماده 5 پروتکل هم 10 سال مهلت اضافه داشتند یعنی (2001) و هم مجاز شدند که 10% تا 15% افزایش تولید نسبت به سطح مبنای تولید سال 1986 داشته باشند بدین ترتیب اصلاحیه سعی می کرد که با انواع مشوق ها دولت های در حال توسعه را که در این اقدامات حضور فعالی نداشتند به رژیم حفاظت از لایه ازن ملحق کند .

اصلاحیه لندن پیش بینی می کرد که تولید و مصرف کربن تتراکلرید می بایست تا سال 1995 به 85% میزان 1989 برسد و تا سال 2000 حذف کامل شود در این مورد هم استثناهائی برای کشورهای در حال توسعه در نظر گرفته شد در خصوص متیل کلروفرم توافق بر این بود که تولید و مصرف آن تا سال 1993 به میزان 1989 برسد و در سال 1995 تا حد 30% و در سال 2000 تا حد 70% کاهش یابد و نهایتاً در سال 2005 حذف شود .[7]

به علاوه در این  نشست قطعنامه ای[8] در خصوص مواد دوره گذار هیدروکلروفلوروکربن ها صادر نمود که به عنوان بهترین جایگزین کلروفلوروکربن ها معرفی شده و تصور می شد خطر آنها کمتر از سایر مواد بود اینگونه قطعنامه ها الزام آور نیستند و به دلیل تشخیص ضرورت یک قاعده نیاز به آن قاعده را اعلام می کنند و معمولاً قاعده ساز هستند .

 

 

 

 

 

172- See , UNEP/ OZL, conv .1/5; and UNEP /ozl .pro . 1/5.                                                                                               

173-Decision  VCI/3,  Conference of the parties, first mting    , see http:// ozone .unep . org/[ablications /VC-handbook/ section-2-decisions/article-8 /decision-VIC-3-shtml                                                                                      

[3] – HFCs

-[4] اختلاف در مورد زمان حذف هیدروکلروفلروکربن ها بسیار زیاد بود و برخی با تعیین سال 2010 و برخی با تعیین سال 2040 بعنوان زمان حذف کامل موافق بودند.

176-The London adjustments and amendment, ilm, vol .30,(1991),pp.537-554: thr London amendment entered into force on 10 agust 1992 see http://ozone.unep.org/ ratification –status/London –amendment.shtml;the London adjustments entered into force on 7 march 1991, annex I of the second meeting of the parties ,http://ozone. Unep.org/ratification-status/adjustment-to the-montreal –protocol.shtml                                        

[6]– See , UNEP / ozl . para 51 . Annex , VII.

[7] – Pascal kromark , Interational organizations and Bodies , yearbook of International Environmental Law , p.284 , winfrties lang and willy kemple , pp.96-97 and 370-379.

[8] – See UNEP / ozl.pro.2/3 para 51 and annex VII.

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

بررسی سازوکار اجرایی و نظارتی رژیم حقوقی بین المللی حفاظت از لایه ازن